Gururuma yediremiyorum neden böyle?

Depresyon ve anksiyete öncesine baktığım zaman bile aslında hep yalnızdım. Herkes birbirleriyle konuşurken ben arka sırada izlerdim insanları. Fakirdim 5 sene öncesine kadar ve zarganaydım. Herkes beni dışlardı ve tipimle dalga geçerdi tabi bunun etkiside kendisini anksiyete ve sosyal fobi olarak gösterdi. Şimdi lise sona gidiyorum ve lisenin başından beridir reddettiğim kızları hatırlamıyorum bile. Spora gittim, harçlıklarımı biriktirip hisse senedi aldım kripto yaptım. Şimdiki durumum çok iyi şükürler olsun. Kendime ait motorum var aile güzel kazanıyo evin tek oğluyum falan. İnsanlarla daha iyi anlaşabilmek için kitaplar okudum, kişisel gelişim yaptım ve işe de yaradı. Şimdi buluşsam arkadaşlarım var fakat aşk hayatım hiçbir zaman olmadı. Resmen olabildiğim en iyi duruma gelmeme rağmen bir ilişkim yok. Kızlar beni sadece kanka olarak görüyor ve bazen sinirim bozuluyor. Her tenefüs dışarda sevgilileri ile gezen çiftleri görünce imreniyorum. Kimse beni sevmedi hiç nasibim olmadı. Bazen çok yalnız hissediyorum. Beni anlayabilecek kimse yok etrafımda. Birkaç fırsatım olsa bile anksiyeteden kızlarla konuşurken heyecandan ölüyordum. Bir erkek için gerçekten kötü bir şey. Antidepresan alıyorum ve bi nebze de olsa rahatlıyorum. En büyük hayalim beni seven kıza sarılabilmek. Leylayı görmeden mecnun olacak kadar kötü halim anlayacağınız..