Ne zaman mutlu olmak istesek sonrasında daha büyük bir mutsuzluk bizi bulmuyor mu?

Kesinlikle haklısın ve elimde Melih Cevdet üstadın Mikado'nun Çöpleri oyunundaki şu tespiti paylaşmak isterim:

"Mutluluk nedir diye sorsanız bana, kaşıntıdır derim. Bir gün az kaldı mutlu oluyordum. bir sancı saplandı belime, kıvrana kıvrana yatağa düştüm. Böbrek taşı imiş. Sancıdan öleceğim. Sabaha karşı idi, doktor geldi, morfin yaptı. Derdemez o korkunç sancı kesiliverdi, çok güzel bir dünya başladı birdenbire. İnanamıyordum. Mutlu idim, tam anlamı ile mutlu. Mutluluğumu doya doya tatmak istiyordum ama o ara, kulağımın arkası kaşındı azıcık. Şöyle sinek ısırmış gibi. Bense kolumu kıpırdatmak istemiyordum, mutluluğuma ara vermemek içinBama o kaşıntı bozuyordu mutluluğumu. çaresiz kaldırdım kolumu, kulağımın arkasını kaşıdım, tam olsun mutluluğum diye. Kolumu gene yanıma uzattım. biraz sonra. Biraz sonra gene o kaşıntı. Kaşıdım, biraz sonra gene. Gene kaşıdım. bitmedi, bitmedi namussuz kaşıntı, iğneledi durdu ve berbat etti mutluluğumu. O günden beri, ne zaman şöyle mutluluğa benzer bir şey duyacak olsam, bakalım bunun kaşıntısı nerden başlayacak diye beklerim. beklediğim de gelir başıma."

düşünsenize her gün gündüz gece hiç olmuyor o zaman gündüzün anlamı kalır mı ki? mutluluk da böyledir.. mutluluğun tadına varmak için mutsuz olmalı insan aynı zmanda.. yoksa o zaman mutluluk nedir bilmez