ANNEMLE NEDEN ANLAŞAMIYORUZ?

Annemi hiç sevmiyorum. Hemde hiç! Biz klasik ergen-anne kavgalarını çoktan aştık. Tüm suç annemde. Kendimde suçu arıyorum ama bulamıyorum.. Belki vardır ama sinirim yüzünden göremiyorumdur. O kadar bencil - o kadar çıkarcı bir kadın ki. Babam bankadan yüklü miktarda para çektiğinde okul ihtiyaçlarım için sadece 50 lira istemiştim. Ki bankadan çekilen para onun binlerce katıydı. Rakam vermiyorum. Babam 'tamam' dediğinde annem kavga çıkardı. Her gün bir paket sigara bitiriyor bunu ona söylediğimde ise cevabı şu oldu "Ben her hafta yatakta babana borcumu ödüyorum ". Bir şey istediğimde evde var , ne yapıcaksın , çok pahalı diyor. Okula gitmediğimde 'işlerime engel oluyorsun git okula' diyor.'Ne yapıyorum' diye soruyorum konuşuyormuşum onu oyalıyormuşum. Kendisi açıyo konuyu , konuşma bittiğinde ise 'aman ne çok konuştun' diyor. Dengesizinn teki. Hayatta hiç bir şeyi beğenmiyor. Ben kötü bir kız değilim. Bir yere gittiğimizde hanım efendi dururum , erkek arkadaşım yok , kötü alışkanlıklarım yok. Ama beni hiç beğenmiyor. Sürekli bende kusurlar arıyor. Geçen sene önüne teşekkürü attım hala laf ediyor sen üniversiteye giremeyeceksin diye. Bana git fön çektir saçların çok kötü ded sonra da anneanneme parayı föne veriyor diye laf etti. Sürekli kendi annesinden çok iyi olduğunu söylüyor. Onun için diğerlerinin önemi yok. Diğer anneler gibi yemedim yedirdim diyen biride değil. Hep kendi yer. Benim yediklerime de laf eder. Babamı sürekli durumu iyi değil diye üzüyor. Bunlar yaptıklarının sadece 1-2 tanesi. Bıktım babam olmasa intihar edicem.