Helâlini Beklemek mi, Yoksa Ânı Yaşamak mı?

Günümüz gençliğinin büyük bir kısmının ısrarla yanlış cevaplamayı yeğlediği bir soru bu.

Gençlik bu; yaşlılıkla birlikte hayatın en ağır yüklerini taşıyan tehlikeli bir evre. İnsanın kendisiyle ve dünyayla yavaşça derinlemesine tanıştığı hayat dilimi… Peki; gençlik nasıl yaşanmalı? Elbette öncelikle insanın yaratılış gayesi neyse ona göre yaşanmalı, yani Allah (c. c.)’a kulluk dairesinde olmalı gençlik. Bu konuda neredeyse hepimiz çok çok eksik olduğumuz için yaramızı deşmek istemiyorum. Fakat kulluk şuurundan sonra gençlik için en önemli mesele ‘’evlilik’’ meselesidir kanaatimce.

Görüyoruz; gençler arasında ‘’sevgililik’’ moda olmuş. Millet iç çamaşırı değiştirir gibi ‘’sevgili’’ değiştirir oldu artık. Gerçi ‘’sevgili’’ kelimesini de pek doğru bulmuyorum ben; ‘’yâr’’ daha uygundur bence, ya da ‘’sevdam’’ dersin sevdiğin güzelliğe… Sevgili’deki ‘’-li’’ düşüp yerine ‘’-siz’’ gelebilir çünkü. Neyse…

Gençlik düzelmesi neredeyse imkânsız bir vaziyette bozulmuş. Her gün bir kızla yattığı için kendiyle gurur duyan mı dersin, en ufak bir meselede sevdiğini incitip ayrılma noktasına gelenler mi dersin… Hepsinden var. Köşe bucak sevgi değil de şehvet kokar oldu artık. Peki, helâlini beklemek varken neden bu kadar kendini cehenneme sürüklemeye meraklı bizim gençliğimiz? Yazık değil mi? Haram olanla yaşanan her türlü ilişkiden (el tutmadan öpüşmeye, birbirine sarılmadan bilmem neye kadar) sakınıp da bunları helâl olanla yaşamak daha güzel, daha hoş, daha huzur verici değil mi? Artı; helâl eş henüz tanınmıyorken haram olan insanla yaşanan haram ilişki bile ileride helâl eş olacak insana yapılabilecek en büyük ihanettir bence! Hem erkek hem de kadın için geçerli bu!

Hem biliyor musunuz; öyle güzel bir dine mensubuz ki helâl eşle yaşanan cinsel ilişki bile ibadet sayılıyor dinimizde. Eee, daha ne bekliyoruz? Daha doğrusu; gençler neden helâllerini beklemeyip de kendilerine cehennem çukuru kazıyorlar? Helâlini beklemek bu kadar mı zor Allah (c. c.) aşkına?