Çok sevdiğim bir yakınımı kaybettim; onu çok özlüyorum ve ağlıyorum, nasıl ölümle yüzleşip onu normalleştirebilirim?

Hayatımızdaki en büyük gerçek bu olsa da çok sevdiğin birini kaybettiğinde canının yanması ve ağlamak dünyanın en doğal süreci. Bu acıyı öyle bir anda normalleştirmeye çalışıp üzerinde baskı kurmanın hiçbir anlamı yok çünkü içindeki özlem ve boşluk hissi hemen öyle geçip gitmeyecek. Zaman her şeyi unutturmaz ama insan o acıyla birlikte yaşamayı o boşluğun yarattığı yeni düzene alışmayı öğreniyor. Şu an yapabileceğin tek şey kendine zaman tanımak ve hissettiğin acıyı zorla bastırmaya çalışmamak. Ölüm hayatın kaçınılmaz bir parçası bunu zamanla ve yaşayarak kabulleneceksin...

Şöyle düşün. Biz hepimiz dünyada misafiriz. O gerçek evine gitti ama sen hala burdasın hala misafirsin. Yani senin ona değil onun sana üzülmesi lazım.