Annemin bu baskısından o kadar bunaldımki ne dusunuyosunuz?

Artık çok bunaldım.

19 yaşındayım, 9 aydır işsizim. Annemle çok büyük kavga ettik, evden gitmek istiyorum. Gerçekten tükendim.

**İçerik:**

Arkadaşlar merhaba, içimi dökmeye ve gerçekten sadece anlaşılmaya ihtiyacım var. Lütfen beni eleştirmeden önce bir dinleyin, çünkü mental olarak tamamen sınırdayım. 19 yaşındayım, anne ve babam ayrı, annemle kalıyorum. 9 aydır iş arıyorum ama bulamadım. Bu sürecin stresi zaten beni bitirirken az önce evde kıyamet koptu.

Anneme sakin bir dille "İşsiz olduğum için mi bana böyle hobi edin falan diyerek baskı yapıyorsun?" dedim. Bir anda "Evet!" diye bağırmaya başladı. "Askere gideceksin, hayatını kuracaksın, bir yerden başlaman lazım" diye üzerime geldi. Ben de ona dürüstçe, şartları kötü olan ya da yapamayacağım bir işe girmek istemediğimi, mülakatta zorla beni işe almayacaklarını anlatmaya çalıştım.

Bunu söyleyince çılgına döndü. "Bir tane bile başvuru yaptın mı? Senin lüksün yok, vasfın yok, girmek zorundasın" diye öyle bir bağırdı ki odada duvarlar üstüme geldi sanki. Ben işe girmek istemiyor değilim, sadece doğru dürüst bir iş olsun istiyorum ama beni hiç dinlemedi. Ben de en sonunda dayanamayıp bağırdım, kavga ettik. "Babama gideceğim, seninle artık anlaşamıyorum, yoruldum" dedim.

Şu an odamdayım, ellerim titriyor. Kendimi o kadar değersiz ve kapana kısılmış hissediyorum ki... Vasıfsız damgası yemek, evde bir yük gibi görülmek beni mahvetti. Cidden evden çıkıp gitmek istiyorum ama gidecek yerim de kısıtlı. Benimle benzer şeyler yaşayan var mı? Bu psikolojiden nasıl çıkılır, aile evindeki bu cehennemden kendimi nasıl koruyabilirim? Bir anne evladı işsiz olsa bile bunu yapmamalı onun her zaman psikolojisini koruyup destek olmalı ben onun evladıyım.