Özgüvenli, başarılı ama aynı zamanda egosuz, kibirsiz insan oranı neden bu kadar az?

Çünkü özgüven, başarı ve tevazu aynı şeyden beslenmiyor. İnsan bir alanda çok başarılı olabilir ama iç dünyasında hâlâ onay ihtiyacı, kıyaslanma isteği veya üstün görünme arzusu taşıyabilir. Hatta bazen kibir, özgüvenden değil tam tersine güvensizlikten çıkıyor. Gerçekten kendinden emin insanın sürekli kendini kanıtlama, başkasını küçümseme ya da başarılarını sergileme ihtiyacı daha az olur. Bir de mütevazı insanlar zaten daha az dikkat çektiği için sayıları olduğundan da azmış gibi görünüyor. Bence en zor kombinasyon başarı + özgüven değil; başarıya rağmen karakterini koruyabilmektir.

Çünkü herkes yürüyen nefs ya ortalıkta ben her şeyi biliyorum havalarında gezen o kadar çok insan var ki kimse dönüp kendine bakmıyor başarıyı buldu mu insan ilk önce havaya girmemeyi öğrenmesi lazım ama nerde herkes bi ben oldum havalarında o yüzden cidden zor öyle dürüst mütevazı adam bulmak herkes kendi kuyruğunu kovalıyo işte kimse kusura bakmasın ama durum bu

Ego kibir başarıyla doğru orantılı olarak yükselir. Önemli olan bunu bastırmak. İmtihan edildiğimiz bütün duygular böyledir. Herkeste vardır ama sadece bazıları bastirabilir. Bizden de istenen bu zaten. Öfkemiz, kıskançlığımız, bencilliğimiz, şehvetimiz, cimriliğimiz var ama bunlara engel olup iyi özelliklerimizle yaşamalıyız.