İnsanların bencilliği yüzünden bu dünyadan soğuyup uzaklaşmak istiyor musunuz?

Merhaba, evet, bazen insan gerçekten herkesten uzaklaşmak istiyor. Çünkü bir noktadan sonra sürekli iyi niyetli olmaya çalışmak, insanlara güvenmek ama karşılığında hayal kırıklığı yaşamak yoruyor. Hele bir de aynı şeyleri tekrar tekrar yaşayınca insan ister istemez “Ben neden bu kadar uğraşıyorum ki?” diye düşünüyor.

Ama bence burada önemli bir ayrım var. İnsanlardan uzaklaşmak istemekle, artık kimseye güvenemeyecek hâle gelmek aynı şey değil. Kendini korumak için mesafe koyabilirsin, herkesi hayatına almak zorunda değilsin. Herkese yetişmeye, herkesi anlamaya veya herkese iyilik yapmaya da mecbur değilsin. Bazen insanın yapması gereken şey, kötü insanlara benzemek değil, kime ne kadar değer vereceğini öğrenmek.

Bir de şunu düşünüyorum: Dünyada gerçekten bencil ve çıkarcı insanlar var ama herkes öyle değil. Kötü deneyimler yaşadıkça insanın gözü daha çok olumsuzlukları görmeye başlıyor. Bu yüzden hayatından herkesi çıkarmak yerine, sana iyi gelmeyen insanları ayıklamak daha mantıklı geliyor bana.

Kısacası, yorulduğunda biraz kendi hâlinde kalmak istemen çok normal. Yeter ki bu yaşadıkların yüzünden güzel insanlara ve yeni ihtimallere de kapını tamamen kapatma. Çünkü huzur bazen herkesten uzaklaşmakta değil, yanında kimleri tuttuğunu değiştirmekte yatıyor.

insanoğlu çiğ süt emmiş derler, haklılık payı yüksek. ben de bazen insanların bu kadar vurdumduymaz ve bencil hallerini görünce kendi kabuğuma çekilip sadece kendi dünyamda kalmayı tercih ediyorum. herkesle araya mesafe koyup kafa dinlemek bazen en güzeli oluyor.