İnsan gerçekten değişir mi, yoksa sadece kendini saklamayı mı öğrenir?

Bence insan isterse değişebilir. Başkalarını tam anlatamam ama kendim üzerinden örnek vermek istiyorum.

5 yıl önceki ben çok farklıydı. Keskin sirke küpüne zarar derler ya, işte o bendim. Sonra olgunlaşmış, durulmuş insanlar tanıdım ve 'bir dakika' dedim, 'neden bunlar yatağında usul usul ilerleyen bir nehirken ben hırçın bir denizim?' Biraz okudum, biraz düşündüm, kurcaladım, yıllar geçti. Yaşadıklarım, gördüklerim, hissettiklerimle zamanla 'en iyi versiyonum' dediğim bu halimi aldım.

Eskiden cam gibiydim, çok kırılgan ve keskin. şu an yoğruldum, hala yoğruluyorum. Bakış açım, ruh halim, insan ilişkilerim tamamen değişti.

Bu değişim uzun ve kapsamlı bir değişimdi. Yoksa kendimizi saklamayı mı öğrendik demişsin. Sanmıyorum, çünkü bugün yaşadığım hiçbir olaya, o gün verdiğim tepkileri vermiyorum. O dönemden daha zorlu bir yetişkinlik yaşıyorum ama aynı yoğun duyguları hissetmiyorum.

Yani sözün özü insan değişir ve bu değişim yalnız kendini farkına varıp değişmek istediği zaman olur.

İnsan yedisinde neyse, yetmişinde de odur. Kolay kolay değişmez, değiştiğini zanneder ama aslında sadece kendini korumak için saklanmayı, etrafına duvarlar örmeyi, mesafeli durmayı hatta güvenmemeyi öğrenmiştir. Saklanan her ruh gözlerinin aynasından bakar dünyaya bu yüzden de gözler yalan söylemez derler. İçimizdeki o kırılgan, saf, hassas çocuk hâlâ orada duruyor bir yere gitmedi sadece saklanmayı öğrendi ve içimizde hapsoldu. Bu yüzden çoğu zaman kendi içine hapsolduğu için bazı insanlar içindeki çocuğun öldüğünü zanneder ama çok yanılırlar. Bakmakla, görmek arasında ne kadar fark varsa güçlü olmak ve güçlü görünmek arasında da o kadar çok fark vardır. Ne kadar saklansak da dikkatli bakan biri değişmediğimizi sadece yeni savunma mekanizmaları geliştirdiğimiz anlar. Ben bir insanın değiştiğini sanmıyorum, bir insanın özünden vaz geçmesi oldukça zordur. Kolay olsaydı atalarımız boşuna can çıkar, huy çıkmaz demezdi.

Bunu aslında demire benzetebiliriz hayattan aldığımız her darbe bize şekil verir ya da belki yaşadığımız güzellikler, mutluluklar da cila gibi bizi parlatır. Aslında özünde hala demir ama koşullars göre şekil alması gerekmiştir. O yüzden benliğimiz aynı kalsa da artık hayata bakış açımız, davranışlarımız, insan ilişkilerimiz kısaca isteyerek veya istemeyerek iletişim ve etkileşimde olduğumuz her şeye karşı değişiriz. Bu da sanırım tam da olgunlaşmak denilen şey oluyor

Açıklama için ayrıca eline sağlık çok güzel yazmışsın 🌻

İnsan temel mizacını kolay kolay değiştiremez ama tecrübelerle olgunlaşır. Değişim dediğimiz şey çoğu zaman özün değişmesi değil ki sınır çizmeyi, tepkileri kontrol etmeyi ve kendimizi korumayı öğrenmektir. Yani hem saklanmayı öğreniyoruz hem de gerçek anlamda adaptasyon sağlıyoruz π-π

Bence insan değişir, zamanla olgunlaşır, olaylara bakış açısı değişir. Ama bazı huyları da kolay kolay değişmez, sadece kontrol etmeyi öğrenir hepsi bu.

Bunu bende düşünüyorum. Hatta burası için bile kendimde cevaplayamadığım sorular var. Neden hep eskiyi, eskileri arıyoruz mesela? Belki yeni olan herkes eskisi ama eskisi gibi değil. Bu da eskilerin değiştiğini mi gösteriyor yoksa kendini saklamayı mı keşfediyor? Belki de sadece ilk halimizi bile hatırlayamayacak kadar uzaklaşmışızdır benliğimizden?

Gercekten değişen de var, kendini saklamayı öğrenen de. Değişim herkes için oluyor ama herkes aynı oranda değişmiyor.

Bence kesinlikle yaşadıklarımızla birlikte gelen o öğrenmişlik hali. Hiç kimse nedensiz yere değişmez. Bir insan değiştiyse hayat ve insanlar ona çok şey öğretmiştir diye düşünüyorum

Bu ne kadar uzundu ya Orhun Kitabeleri

Karaktere bağlı kişi isterse değişir bazı huyları alışkanlıkları bırakır değişir istemek önemli burada.