Her şeye alışmak güçlenmek mi, yoksa kabullenmek mi demek?

Bu konu ilişkilerde insanların kendilerini en tatlı yalanlarla uyuttuğu, pembe gözlükleri takıp gerçeği görmemek için kırk dereden su getirdiği en temel meselelerden biri. Bir insanın partnerini kaybetmekten zerrece korkmamasını alıp "Bana o kadar çok güveniyor ki, aramızdaki bağ o kadar sağlam ki hiç kaygılanmıyor" diye ambalajlamak tam anlamıyla bir polyannacılık oyunu. Açık söylemek gerekirse, bu durumun güvenle muvenle hiçbir alakası yok. Güven dediğin şey insana iç huzuru verir, ilişkideki fırtınaları dindirir doğru; ama bir insanın hayatındaki varlığınızın silinip gitme ihtimali karşısında kılını bile kıpırdatmaması, tam aksine sizi çantada keklik, tabiri caizse cepte görmesinin ta kendisidir. Kendinizi bu tarz süslü cümlelerle kandırmayı bıraktığınız an, ilişkinin gerçekte ne kadar çıplak ve soğuk bir yerde durduğunu çok net göreceksiniz. Gerçekten güven duyan bir insanla, sizi cepte gören insan arasındaki farkı anlamak aslında dünyanın en kolay şeyi. Güvenen insan sizin sadakatinize inanır, arkasını döndüğünde ona ihanet etmeyeceğinizi bilir, ilişkinin temel sağlamlığından şüphe etmez. Ama bu demek değildir ki sizin hislerinizi göz ardı edebilir, sizi üzebilir ya da hayatından çekip gitmenizi zerre önemsemez. Tam aksine, değer veren insan kaybetmekten korkar. Bu korku insanı paranoyak yapan, kıskançlık krizlerine sokan toksik bir korku olmak zorunda değil. Bahsettiğim şey son derece insani, sağlıklı bir çekince. Yani ben bu insanı kırarsam, ilgisiz bırakırsam, beklentilerini görmezden gelirsem günün sonunda onu kaybederim bilincidir. İşte bir insanı ilişkide diri tutan, o ilişkiye emek vermesini sağlayan şey tam olarak bu bilincin varlığıdır. Eğer bir taraf "Ben ne yaparsam yapayım, nasıl davranırsam davranayım bu zaten bir yere gidemez, elimin altında" kafasına girdiyse orada güven falan kalmamıştır. Orada başlayan şey tam anlamıyla bir üşengeçlik, bir konfor alanı tembelliğidir. İnsanlar genelde ilişkilerinde bu umursamazlığı görünce kendilerini savunma mekanizmasına alırlar. Biz artık çok olgun bir evredeyiz, o yüzden böyle çocukça korkularımız yok derler. Hayır, olgunlukla umursamazlığı birbirine karıştırmayın. Bir insan size gün içinde nasılsın diye sormuyorsa, özel günleri veya baş başa vakit geçirmeyi sürekli erteliyorsa, sizin kırgınlıklarınızı yine neye takıldın diyerek geçiştiriyorsa bunun adı olgunluk değil, sizi değersizleştirmektir. Çünkü bilir ki siz ne kadar söylenirseniz söyleniniz yine o evde olacaksınız, yine o mesajlara cevap vereceksiniz ve yine onun hayatının merkezinde durmaya devam edeceksiniz. Kimse garanti gördüğü bir şey için ekstra çaba sarf etmez, doğamızda var bu. Yeni alınan bir arabaya ilk birkaç ay nasıl özenle bakıldığını, sonra zamanla nasıl sıradanlaştığını düşünün. İnsan ilişkileri de tam olarak böyle yürür. Karşı taraf sizin her koşulda orada kalacağınıza yüzde yüz ikna olduğu an, ilişkinin o ilk zamanlarındaki özen, heyecan ve incelik bir anda bıçak gibi kesilir. Ne seksi kıyafetlerin bir anlamı kalır, ne hoş sürprizlerin, ne de romantik bir akşam yemeğinin. Yerini tamamen evin içinde iki yabancı gibi dolanmaya, sadece lojistik meseleleri konuşmaya bırakır. Mutfak alışverişini yaptın mı, kirayı ödedin mi seviyesine inen bir ilişki de zamanla aşktan çıkar, ev arkadaşlığına dönüşür. Bu tuzağa düşen insanların en büyük hatası da karşı tarafın bu rahatlığını onun karakteri sanmalarıdır. O zaten yapısı gereği soğuktur, duygularını gösteremez ya da bizim aramızda artık sözlere gerek yok diyerek karşı tarafın pasifliğini meşrulaştırırlar. Oysa aynı insanı ilişkinin ilk başlarında bir hatırlayın. Sizi elde etmek için, hayatına dahil edebilmek için nasıl çabaladığını, nasıl gözünüzün içine baktığını bir düşünün. O zaman soğuk olmayan insan şimdi neden bir anda buz dağına dönüştü? Karakteri mi değişti? Hayır, sadece elde etti ve garantiye aldığını düşündü. Karşı tarafın kaybetme korkusunu sıfırladığınız an, kendi değerinizi de onun gözünde sıfırlamış olursunuz. Uzun lafın kısası, kaybetmekten korkmamak bir sevgi veya güven göstergesi kesinlikle değildir. İnsan hayatında gerçekten çok sevdiği, yaşamına anlam katan, varlığıyla mutlu olduğu bir şeyi kaybetme fikrinden içten içe tırsar. Bu çok doğaldır. Sizi kaybetme ihtimali aklının ucundan bile geçmeyen biri, aslında sizin gidişinizin kendi hayatında büyük bir boşluk yaratmayacağına inanıyordur. Bu acı gerçekle yüzleşmek zor gelebilir ama kendinize olan saygınızı korumak istiyorsanız bu illüzyondan bir an önce uyanmanız gerekir. Hiç kimse vazgeçilmez değildir ve bir insana vazgeçilmez olmadığını hissettirmek ilişkideki o sağlıklı dengeyi korumanın tek yoludur. Eğer partneriniz sizin varlığınızı çantada keklik görüyorsa, ona çantada olmadığınızı, her an kapıdan yürüyüp gidebilecek bir iradeye ve değere sahip olduğunuzu hatırlatmanın zamanı çoktan gelmiş demektir.

Olgunlaşmakla daha çok bağdaştırıyorum. Çünkü her ikisini de içerir.

Bazı şeyleri kabullenir bazılarına alışır ama herkese zor gelenleri biz normal karşılarız. Kimi insanları kötü veya kendine yakışmayan huyları ile kabullenir irtibat kurmayız. Ailenizin eşinizin huylarına o saniyede ne diyeceğini bilecek kadar alışırız ama gocunmayız. İşte aradığımız güç artık bunlarla savaşmayacak kadar tecrübeli olmaktır.

her şeye alışmak güçlenmek falan değil bildiğin duyarsızlaşmak insan her boka alışmamalı bazen tepki koymak gerekir kabullenmek de işin kolayı pes etmek yani

Güçlenmek her şeyi kabullenseydik hayata çabuk yenilirdik

Kabullenmek ama vazgeçmek değil sevdiğini gönlümde taşımak ömür boyu

Bu kadın bu soruları nereden buluyor

Güzel soru olmuş, alıştım ve kabullendim gibi

Kabulendiğin şeyden güçlü şekilde dönüşümle çıkılmalı, yoksa boku bokuna da kabulenmemek gerek

Kabullenmek demek

Kabullenmek bence efendim..