Sürekli “hayat bitmiyor” hissiyle boğuşuyorum, ölmek istemiyorsam ne yapmalıyım?

Hayat mantıklı gelmiyor zaten, yani hayatı felsefik olarak bitmeyen şey olarak görüyorum sadece :/

Hayatın olunca da mantıklı değil ki? Hayatı olanlar da bı şekilde bildikleri ile yaşıyor bazen kendisini sabote ediyor hatta çok iyi hayatı varken intihar eden de var yani insan bildiklerine sıkışmış zaten.

Bilmiyorum önümü göremiyorum bitmeyen bı seujnicinde

Beni tanımlayan şeyler yok ki düşündüm ama düşünmeyi sevmiyorum artık zorlama oluyo çünkü, ve hayatım kacistan ibaret sonuca varamiyorum hobiler var sadece ama duygum ağır basıyor ne kadar düşünürsem düşüneyim en sonunda sadece bitmiyor kalıyor zihnimde

Yaşam bitmiyo günüm bitmiyor olay yaşasam dongulerim bitmiyor, içimdeki hisler ve ifade edememe de bitmiyor ki ilerledim diye kandırdım kendimi hep

Evlilik gibi mi mesela

Hayat bitmiyor mekan bile yetmez bana belki

Hiçbir şey bitmiyor yaşananlar, zihnimin tepkisi, yaşamın kendisi zaten bitmeyen bı şey. bitmiyor

Hayır rahatlatmiyor çünkü ölüme bile inanmıyorum yasamadigim şeyi bilemem diye düşünüyorum elimdeki tek gerçek hayatın bitmiyor oluşu. bu zihnimde sıkışmis olmam. hobilerim var ama benim tek hissettiğim bu.

Hayır bitmesin ama vardıgim tek sonuç bu. hayatin anlamı yok elimde. sadece zihninin çalışma sistemini az çok çözmüş , hayatın da bitmeyen bı şey olduğunu bilen biriyim ölüme bile inanmıyorum hastalıklarım oldu kayıplarım oldu ama ölüm yerine hayat on planda zihnimde ama hala anda kalamiyorum sadece bitmeyen bı şeyin içindeyim buna hiç yasayamadigim hayatın içinde yaşananlar +felsefi düşünceyi mantıklı bulan zihin ikilisinin sonucu

Hayır sürmüyor inancım yok benim

Bilimsel olarak da bilemem bunu

Tamam ama bilgiye inanmak zorunda mıyım mesela o da gerçek değil belki 100 yıl sonra başka bir şey denecek

Ben hiçbir şeyi anlamadım hayatta. o dönüşüm olayları bile sadece okumamı sağladı sonra unuttum

Ne yapmalıyım böyle

Hiç bilgim yok inancım yok sadece hayatı biliyorum o da beni sürekli boğuyor sıkıştıriyo hayatı sevmiyorum sanki bu kafayla ölemiyorum ölurum diye korkuyorum da

Doğru aslında ama okul bitince bana kim bilgi versin niye versin iş hayatından korkuyorum ordaki bilgi değil zaten yani her işin bilgisi gerekli bilgi değil , ben araştırmacı biri olsam neyi araştırayim bu saatten sonra okul varken iyiydi hocalar bilgi veriyordu her gün hayat güzelmiş aslında sadeece okul sınav bilgi veren yol gosteren hocalar olsaydı keşke hep bu sekilde kalsaydı

Ne sorayım onu bile bilmiyorum bu his ne o bile belli değil ki

Ben kendimi düşündüm sadece dongulere sıkışmış her şeyi reddeden bı beyne sahip biriyim yaptıklarım sadece izlemekti ve kaçmak şimdi ise böyle kendimi perişan ediyorum kendimi perişan etmekten başka bı şey bilmiyorum

Herkesten her şeyden uzak perisan beynine sıkışmış hissetmek tek bildiğim şey bu

Tamam ama ne yapacağım işte bı çıkış yolu yok düşüncelere olan çıkışlar da kapandı çünkü düşünmek istemiyorum hiçbir eylem de mantıklı gelmiyor, beyin yaşamadan bilemez diyorlar sonraki adımı ama bu bilgiler bile ilgimi çekmiyor.

Bitmeyen bı şeye karşı insan ne yapabilir kötü şeyler komple bitirir hayatı mesele o da değil.

Tamam kapali kapı bunu ilk tek yaşayan ben miyim ya

Bitmemeyi yaşıyorum sadece okadar bomboş bir stres

Mesela onceen stres yapmamak isterdim hayattan canımdan bezmisim