İnsanlar neden nankör ve çıkarcı, iyiyken yanımda olup düşünce uzaklaşıyorlar?

Ekonomi programcılığı okudum ama ekonomi bana göre değildi, sonradan 6 ay sonra çıktım, sonra annemin üzüntüsüyle grafik programcılığına dönüş yaptım.. Abim, kuzenlerimin hepsi arkadaşlarla birlikte torpil kopya ile fakülteyi geçerken, ben tek başıma geçtim, Almanya’nın en en enlerin arasındaki fakültede de derece yaptım ama 12. sınıfın karnesiyle bekleme aldım ve beklemek istemediğimden West Deutsche Akademi’ye geçiş yaptım ama Aachen Üniversitesini de kazanmıştım yazdığım gibi sonra da stajlar yaptım, haftada 2.000 €’ya yakın maaş aldığım programcılık şirketinde çalıştım ve türlü türlü TV 📺 program RTL gibi yerlerde de devam ettim ama sonra çok çok deneyim yaptığım halde hastalandım, herkes anlam veremedi ama içten içe herkes aşk acısı olduğunu bence tahmin ediyor ama şimdi herkes tepeden bakıyor, ben de sakince susuyorum çünkü susmak erdemdir diyorum ama aslında içten içe de bu insanlara gülüyorum çünkü insan neydim değil ne olacağım demeli? İnsanoğlu gerçekten de nankör, bunu geç fark ettim misal canımdan çok sevdiğim insanlar iyileşince kanka olabilmek için can atar oldu, misal erkek kuzenlerim bile hayran hayran benle konuşabilmek için türlü türlü şımarıklık yapıyorlar vs ama bu çok saçma 😛..

İyiyi herkes sever.. misal kıpkırmızı elma 🍎yı herkes tatmak ister ama önemli olan kusurluda sevmektir bence? Ben bu düzeni ve insanları anlamıyorum.. Ben neden böyleyim?