Ahlak ve özsaygı kaybedildiğinde insan ne kazanır?

Vicdan sustuğunda insan her şeyi kazanmış sanabilir. Oysa başkasının yuvasını yıkarak kurulan hiçbir hayat gerçek huzur getirmez. Çünkü insanın kaçabileceği çok yer vardır; ama kendi vicdanından kaçabileceği hiçbir yer yoktur.

Dertli değilim; vicdanlıyım.

Vicdan insanı yorar; ama vicdansızın huzuru, sadece hesabı gelmemiş bir bedeldir.

Haklısın; herkesin vicdanını düzeltmek bizim görevimiz değil. İnsanların tercihi Allah’la kendi arasındadır. Bize düşen, normalleştirilen yanlışların içinde kendi sınırımızı ve ahlakımızı korumak.

Bu görüşe katılmıyorum. Ahlâk sınıfa, servete ya da statüye ait değildir; insanın karakteriyle ilgilidir. Zengin de yoksul da ahlâklı olabilir, ahlâksız da. Dünyada bazı yanlışların normalleşmesi, onları doğru yapmaz.

Para, kimi insanın sınırlarını siler; çaresizlik ise kimi insanın korkularını. Biri gücüne, diğeri mecburiyetine sığınır. Ama vicdan, şartlar ne olursa olsun insanın son aynasıdır.

Ben insanın genel kalıp ve davranışlarından söz ediyorum; elbette istisnalar var. Vicdan ise başka bir mesele: olgun ve bilinçli insanda bulunur, toplumda ise ne yazık ki azdır. Çoğunun vicdanı, maaşı kadar. İyi akşamlar dilerim.