Öfkenizin altında genellikle hangi duygu vardır?

Öfkem genellikle durup dururken ortaya çıkan bir his değil; arkasında derin bir kırgınlık ve adaletsizlik duygusu yatıyor. Hayatımda dürüstlüğe, samimiyete ve insan ilişkilerinde açığa vurulan niyetin net olmasına çok değer veriyorum. Bu yüzden bir haksızlığa uğradığımı hissettiğimde ya da bir başkasına haksızlık yapıldığına şahit olduğumda içimdeki o öfke ateşi ister istemez parlayıveriyor. Özellikle yüzüme gülünüp arkamdan konuşulduğunu hissettiğim anlarda, o gıybet ve ikiyüzlülük duvarına çarpmak beni gerçekten çileden çıkarıyor. İnsanların yüz yüze farklı, kapalı kapılar ardında bambaşka bir kimliğe bürünmesi, içimdeki güven duygusunu temelinden sarsıyor. Aslında öfkemin asıl kaynağı, karşımdaki insanlardan beklediğim o içtenliği ve doğallığı bulamamanın yarattığı düş kırıklığı. İkiyüzlü tavırlar ve arkadan çevrilen işler karşısında sessiz kalmak ya da hiçbir şey olmamış gibi davranmak bana çok zor geliyor. Bütün bu yapmacıklıklar ve adaletsiz tutumlar, sabrımı zorlayan en büyük etken haline geliyor. Günün sonunda beni en çok öfkelendiren şey olayların kendisinden ziyade, insan ilişkilerindeki bu samimiyetsizlik ve hakkın yerini bulmaması oluyor.

Hani gözünün önünde olan gerçeği sonradan öğrenirsin de nefes darlığı geçirip öfke duyarsın ya. İşte öfkemin kaynağı “gerçeklerdi” sonrasında sapsakin bir adam oldum. Düşününce aslında öfkelenmeye bir sebep aramıyorsun. O düşünme sana öfkelenmemen için çok mantıklı sebepler sunuyor

Kendini üstün sanan embesillerin gereksiz üste çıkma çabası

Online oyunda bir maçı kaybetmenin olduğu mutsuzluk.

Nefret vardır

gerçekten güzel soru. sanırım anlaşılmamak.

İnsanlara olan nefret

Değer vermediğim birine öfkelenmem

Bilmiyorum ki

Kıskanınca..