Alelade otobüs yolculuklarında veya bir parkta otururken yanınıza gelip selamlaşan insanlarla hoşsohbete giriştiğiniz anlar mutlaka olmuştur birçoğunuzun. İnsan kişisi yaşadığı sıkıntıları en yakınlarına anlatmak istemez bazen; hiç tanımadığı kişiler daha makul gelir. Nasıl olsa bir daha görüşmeyecektir, o anın özgüveniyle bütünleşip konudan konuya geçmeye başlar. Siz de öyle misiniz?
Ben dert anlatan tarafta olmadım hiç bu durumlarda, o yabancı birine derdini anlatma durumu bana rahatlatıcı gelmiyor. Ama hiç tanımadığım insanların ortak bir alanda olunca derdini anlattığı çok olmuştur.
İnanın daha verimli ve zevkli oluyor. İçinizden gerçekten ne geçerse anlatabiliyorsunuz. Çekinceniz olmuyor çünkü neden olsun? O kişiyle bir daha karşılaşmayacaksınız.
Dertleşmek değilde muhabbet ettigim olmuştur Hatta Bizimkiler nasıl insanlarla bu kadar kolay iletişim kurup konu açabiliyorsun diye beni yadırgıyorlar:))
Bazen hiç tanımadığımız bir yabancıya içimizi dökmek, bizi yargılamayacağını bildiğimiz için harika bir hafifleme hissettirir 🧠. Zihnimiz, tanıdık gözlerin beklentilerinden uzaklaşınca adeta özgürleşir. Bu duruma tren etkisi denir; bir daha görmeyeceğin kişiye en derin dertlerini anlatmak insana güvende hissettirir ☕. Ben de ara sıra dinlemeyi çok severim, harika gözlemler çıkar. Sen en son hiç tanımadığın birine ne anlatırken buldun kendini? ✨