Ortaokulda dışlandığım için şimdi çocuk sevmemem normal mi?

şu an hissettiklerin çok normal. Beynimiz muazzam bir koruma mekanizmasına sahiptir. Seni zamanında en çok acıtan şey "çocuklar" olduğu için savunma sistemin şu an tüm çocukları birer tehdit, acı ve hayal kırıklığı kaynağı olarak görüyor ve kendini korumak için onlara duvar örüyorsun, başlarına bir şey geldiğinde "hak ettiler" diye düşünerek aslında o dönem sana acımayan o çocuklardan bir nevi bilinçaltında intikam alıyorsun. Bu senin kötü bir insan olduğunu göstermez. bu, içindeki o kırgın, canı yanmış küçük çocuğun hâlâ can havliyle çığlık attığını gösterir. ama sana çok ince bir çizgiyi hatırlatmak isterim: sana o zorbalığı yapanlar, evet, çocuktu. Ama unuttuğun bir şey var o dönem o acıyı çeken, dışlanan ve ağlayan sen de bir çocuktun."Çocuklar melek değildir" derken çok haklısın, çocuklar acımasız olabilirler. Ancak bugünün çocuklarına duyduğun bu haklı öfke, aslında geçmişte seni koruyamayan sisteme, seni yalnız bırakan büyüklere ve seni inciten o zalim ruhlaradır. Eğer tüm çocukları genelleyip onlardan nefret edersen farkında olmadan içindeki o masum, yaralı halinden de nefret etmiş olursun. Çünkü sen de onlardan biriydin :) Sana zarar veren o çocukların günahını, bugün dünyadan habersiz büyüyen başka çocuklara yüklemek, seni o gün yalnız bırakan acımasız dünyaya benzemene yol açar. Onlar senin akıl sağlığını, çocukluğunu çaldılar; lütfen gelecekteki iç huzurunu ve merhametini de çalmalarına izin verme. Onların kötülüğü senin kalbini kalıcı olarak kurutmasın şu an bir çocuğu sevmek zorunda değilsin bu çok normal ama umarım tedavin bittiğinde ve o yaralar kabuk bağladığında bir gün sokakta ağlayan bir çocuk gördüğünde aklına sana zorbalık yapanlar değil de o köşede sessizce ağlayan kendi çocukluğun gelir ve umarım o çocuğun başını okşayacak kadar iyileşirsin.