Ailemle yaşadığım duygusal yıpranma ve beden algı bozukluğu beni neden bu kadar tüketiyor?

Sizce hayatta insanı en çok yaralayan şey nedir yakının ölümü? Kariyer sahibi olamamak? Yakınlarının seni terk etmesi? Bilmiyorum ama bildiğim tek bir şey var o da çok uzun süredir yıpranmış olmam. Bu yıpranış içimi kaplayan mutluyken bile içimde yer edinen belki bir hayal kırıklığı veya bir kalp acısı bilmiyorum ama bildiğim tek bir şey varsa o da bu hissin her gün beni yiyip bitirdiği. Kendimden, çocukluğumdan beri nefret ediyorum. Belki ailemin bana olan tavırları beni buna itti veya insanlara olan merhameti kendime gösteremedim bilmiyorum. Çocukluğumdan beri yaşadığım beden algı bozukluğum benim kendimden daha çok nefret etmeme sebep oldu. Ayrıca ailemin dedikleri de beni o kadar yıprattı ki ve hâlâ onlarla yaşamak bana ölüm gibi geliyor ne yapmam gerektiğini gerçekten bilmiyorum öneri istemiyorum çünkü kaç kez ayağa kalkmaya çalıştım ama olmadı sadece anlatmak istedim