Secenek felci yaşadınız mı hiç cok fazla secenekten hiçbirinden vazgeçemeyip sonunda hepsinden olduğunuz?

Buridan’ın eşeği. Eşek iki eşit saman balyasının ortasında kalıp hangisini yiyeceğine karar veremeyince açlıktan ölüyor ya. Bizim seçim felci de tam olarak bu. Ama şöyle bir şey var, gerçek hayatta saman balyaları hiçbir zaman tam eşit değil. Biri her zaman diğerinden biraz daha yakın, biraz daha taze. Senin o ağaçtaki incirler de öyle, hepsi aynı görünüyor ama bazıları zaten ulaşamayacağın dallarda. Eşek gibi ortada kalıp ölmek yerine en yakındakine yönelmek lazım, çünkü asıl mesele seçimin mükemmel olması değil, seçtikten sonra pişman olmamayı öğrenmek. Yoksa beynimiz bizi hep "ya diğeri daha iyiyse" diye kemirir, hayat geçer gider.

Karar verememek bazen sadece bir kılıf, altında yatan şey umutsuzluk ya da korku. Hangi inciri seçersen seç, bir şekilde elinde kalacağına, yanlış olacağına dair derin bir inanç varsa orada durursun. Öylelerinde seçim yapmak değil, önce o umutsuzlukla yüzleşmek gerekiyor. Çünkü insan gerçekten istediğinde en kötü ihtimali bile göze alıp adım atıyor. Atamıyorsa mesele seçenek değil, içeride bir yerde ışığın sönmüş olması.

İyi tespit. Ama sönerken öyle sessiz oluyor ki fark etmiyorsun bile, bir bakmışsın günler birbirinin kopyası, heyecan yok. O yaşam ateşi dışarıdan biriyle falan yanmıyor aslında, içerideki "ben de bir şey istiyorum" sesiyle yanıyor. O sesi çok bastırırsan, evet, insan kendi eliyle üfler söndürür.