Hiç önyargıyla yaklaştığınız birinin, sonradan ne kadar düzgün bir insan olduğunu fark edip şaşırdığınız oldu mu?

Evet, kesinlikle oldu ve bu bana gerçekten büyük bir ders oldu. Bazen bir insanı sadece ilk gördüğümüz andaki duruşuyla, bir bakışıyla ya da o anki mesafeli tavrıyla hemen yargılayabiliyoruz. Kafamızda farkında olmadan bir etiket yapıştırıp bu insan soğuk, kibirli ya da bana göre değil deyip geçiveriyoruz.

Ama zaman geçip de o insanla aynı ortamı paylaştıkça, bir sıkıntılı anımızda hiç tereddüt etmeden yardımımıza koştuğunu ya da o sert görünen kabuğunun altında ne kadar ince düşünceli, merhametli bir kalp taşıdığını görünce insan gerçekten kendinden utanıyor. Ben bu insan hakkında nasıl böyle düşünebildim diye içten içe bir mahcubiyet yaşıyorsun.

Bu tecrübe bana en çok şunu öğretti: Hiç kimse hakkında bilip bilmeden suizan etmemek gerekiyormuş. Dışarıdan gördüğümüz o ilk katman, çoğu zaman insanların kendilerini korumak için taktığı bir maske ya da sadece utangaçlıklarından kaynaklanan bir mesafe olabiliyor. Niyet okumayı bırakıp, insanlara kendilerini göstermeleri için zaman tanımak lazım. Hüsnüzanla yaklaşmak hem karşımdaki insana haksızlık etmememi sağlıyor hem de beni peşin fikirlerin yükünden kurtarıyor. O günden beri ilk izlenimlerime hemen teslim olmamaya, kararı zamana bırakmaya çalışıyorum.

Hayır, önsezilerim kuvvetlidir. Verdiği sinyaller az çok anlaşılır.

Sabah sabah güldürdün beni healal olsun

Evet oldu