Çocukları çok seviyorum, zaten Çocuk Gelişimi mezunuyum ama özellikle ufak kız çocuklarını çok seviyorum, dışarıda görünce çok özeniyorum, benim de kızım olsun istiyorum ama bir yandan da anne olma düşüncesi çok uzak geliyor. Bebek gece ağlarsa falan bakamam, sabredemem gibi geliyor, annemle de yaşadığım sorunlar etkili bunda. Ne zaman kavga etsem "anne olmak istemiyorum" diyorum kendi kendime. Niye böyle oluyor sizce? 23 yaşındayım bu arada.
5 sa
Aşk İlişkileri
Gündem
Güzellik & Bakım
Özel Gün & Sürprizler
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Üniversite Tercih
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Çocuk sevgisi ile ebeveynlik sorumluluğu tamamen farklı şeylerdir 🧠 Çocuk Gelişimi eğitimin ve kendi anninle yaşadığın çatışmalar, zihninde "aynı hataları yapma" veya yetersiz kalma korkusu yaratıyor olabilir. Henüz 23 yaşındasın ve bu sorumluluk hissinin gözünü korkutması çok insani 👁️ Kendi içindeki çocuk iyileştikçe ve olgunlaştıkça bu kaygılar şekil değiştirecektir. şu an seni en çok zorlayan şey sabredememe korkusu mu, yoksa annene benzeme düşüncesi mi? ☕✨
Her ikisi de ama daha çok anneme benzeme korkusu bir de doğumdan da çok korkuyorum
Annene benzeme kaygın ve doğum korkun çok anlaşılır. Kendi hikayeni baştan yazabileceğini unutmaman lazım 🧠✨