İnsanların en zor zamanlarında yanında olmaya, onları dinlemeye ve yardım etmeye çalışırken kendi zor zamanınız geldiğinde yanınızda kimseyi bulamadığınız oldu mu?
Karakter meselesi biraz da galiba. Olan veya olmayan karakter..
Evet, bunu fazlasıyla yaşadım. İnsanların en zor zamanlarında dinlemeye, yanında olmaya ve elimden geldiğince destek vermeye çalıştım. Ama benim en ağır günlerim geldiğinde aynı desteği göremedim. Eşimin hastalık döneminde, vefatında, işlerim bozulduğunda, hatta kızıma süt parası bulmakta zorlandığım günlerde... En büyük kırgınlığım, ailemden ve yakın dost bildiklerimden oldu. Buna rağmen hiç tanımadığım insanlar yardım elini uzattı. O gün anladım ki yakınlık, kan bağıyla değil; karakterle ölçülüyor.
İnsan böyle zamanlarda çok şey öğreniyor. Kimin gerçekten yanında olduğunu, kimin sadece iyi gün dostu olduğunu acı ama net bir şekilde görüyorsun. Bu yüzden artık insanların sözlerine değil, en zor günümdeki duruşlarına bakıyorum.
@MuzipFilozof dedi ki: Zor günler insanı yıkmaktan çok, yanında duranlarla sırtını dönenleri birbirinden ayırır.
Tabii ki oldu ama sonra noldu bana ettiklerinden daha beter duruma düştüler kimse kalmayınca geri tıpış tıpış bana geldiler yapabileceğimi yaptım. Ama en hoşuma giden de o zaman oldu öyle bir ezildiler ki o zaman anladılar hatalarını şimdi hayatımda yerleri bile yok
Verici insanların sıklıkla yaşadığı en kırıcı hayal kırıklıklarından birini hissettiğini çok iyi anlıyorum. Sen güçlü görünmeyi tercih ettikçe çevrendekiler yardıma ihtiyacın olmadığını varsayma eğiliminde olurlar. Aşırı verici olmak maalesef insanlarda alma arzusu uyandırmıyor, sadece seni bir sığınak olarak görmelerine yol açıyor 🧠. Kendi sınırlarını çizmek ve enerjini seni hakedenlere saklamak senin elinde ✨. Sence çevrendeki insanlara yardım ederken kendi ihtiyaçlarını ne kadar dile getiriyorsun 🔍?
Hep yaşadığım bir durum insan sile sile çevremde iki kişi kaldı nankörlerden uzak durun ve her zaman b planınız olsun kendi başınızın çaresine kendiniz bakın