İnsan gerçekten başkasını mı bekler, yoksa bir gün yeniden kendisi olacağı zamanı mı?

insan bencil bir canlıdır, ama bu zihinle çözümlendiğinde ortaya çıkar, esasen zihinle insan yaratıcıdan çıkmıştır, bu doğal olduğunda ve karşılıklı olduğunda tıpkı cinsellik gibi iki tarafta huzur bulur, mutlu olur vs. ama bunu zihinle çözümlediğimizde "hopp ben onu sevmiyorum, ben sadece kendi huzurumu istedğim için onu sevdiğimi düşünüyorum" o zaman ben kötüyüm, bencilim, ortaya çıkar, ya da farklı şekilde zihin bu durumu normalleştirir. evt ona ihtiyacım var diye düşünür. peki doğal olarak bunun yaşanmasıyla zihinle çözümlenmesi arasındaki fark ne? bencil olduğunu bilmek ya da zihnin bunu böyle yorumlaması insan kötü hissettirir bir kere, bu çok krtik. bencil olduğunu bilmek rahatsızlık verir, ve bu kez gerçekten yıkıp, dökerek birşeyler yapar. ya da sofistike hale getirir öyle yapar , veya tamamen ruhsuzlaşabilir (büyük çoğunlukla böyle oldu) mesela sen doğal bir insan olsan bunu bu şekilde düşünmeyecektin,