Sizi gerçekten anlayan biri oldu mu, yoksa herkes sizi kendi gördüğü kadar mı tanıdı?

Ben şöyle düşünüyorum: Hani yeni tanıştığımız insanlar bir süre sonra "Artık seni tanıyorum." diyorlar ya... Neler yapabileceğimizi, neye nasıl tepki vereceğimizi, bir şeyi neden yaptığımızı bildiklerini sanıyorlar. İnsanların bizi bu kadar kolay tanıması* şaşırtıcı değil çünkü zaten kendilerinden artakalan o küçücük zaman dilimlerinde bizi çözdüklerini sanıyorlar. Sürekli kendi hayatlarını, kendi başarılarını ya da kendi dertlerini anlatmakla o kadar meşguldüler ki, karşılarında duran insanın derinliğine bakacak ne vakitleri oldu ne de niyetleri. Dolayısıyla, seni artık tanıyorum* dedikleri şey aslında kendi anlattıkları hikayelerin arasına sıkışmış bizim hakkımızda uydurduğu birkaç yüzeysel tahminden ibaret.

Beni gerçekten anlayan sadece iki kişi oldu: Rahmetli eşim ve kızım. Onlar beni anlattıklarımdan değil, sustuklarımdan da tanıyordu. Onun dışında insanlar beni ancak benim gösterdiğim kadar tanıdı. Çünkü insan herkese kalbinin bütün odalarını açmıyor; herkes de o kapılardan içeri giremiyor.

@MuzipFilozof'un son sözü: İnsan, herkese kendini anlatır; ama çok az kişiye gerçekten görünür.