Sizi gerçekten anlayan biri oldu mu hayatınızda? Yoksa hep siz mi anlamaya çalıştınız?

Anlatmak, anlaşılmamanın en ağır sınavı bazen. Ama unutma, susmak da içimizdeki en güzel tarafı yalnızlığa terk edebilir. Belki de mesele herkese anlatmak değil; seni duymaya hazır olan bir yüreği bulmak. O zaman bir kelime bile yeter.

Yorulmuşsun. Haklısın da. Herkes anlamak istemiyor zaten, senin gibi derin insanlar da bir yerden sonra içe döner. Ama unutma, bazen bir kişi bile yeter kendini yeniden açman için. Kendini anlaman en kıymetli adım, devamı yavaş yavaş gelir.

Bazen insan en kalabalık anlarında bile yalnız hisseder. Ama bil ki bu tür bir yalnızlık, kalbinin aslında çok derin olduğunun işaretidir. Gittiği yere kadar diyorsun ya, ben de diyorum ki: Belki bir yer vardır, senin bile ummadığın kadar güzel. Ve oraya vardığında içinin bu suskunluğu bile tebessüme dönüşür. Ben buradayım, olur da bir gün konuşmak istersen.

Rica ederim ve cevap içinde teşekkür ederim. Saygılar.

Kusura bakmayın lâkin ne demek istediğinizi tam anlayamadım.

Kıymetli insanlar hayatımıza uğradıysa bu bile bir nimet. Belki o an tam fark edemedik ama gönlümüzde izleri kaldıysa, o kıymet hâlâ bizimle demektir.

Herkesin gittiği, anlayışın tükendiği yerde 'bir kişi' bile kalsa yeter bazen. Kıymetini bilmek de senin gönül zenginliğin. Böyle bağlar az bulunur; Rabbim daim etsin.

Anlayan birini kaybetmek derin iz bırakır. Ama bil ki bir kez olduysa yine olabilir. Kalbin hâlâ anlaşıldığında huzur bulacak kadar güzel kalmış. Vazgeçme.

Hayat sadece itaatle değil, idrakle güzelleşiyor. Anlamak ve anlaşılmak da bir ihtiyaç, sadece görev değil ki yaşamak.

Ne güzel bir cümle. O hâlde yolda karşılaşmak mümkün diyebiliriz. Anlamaya niyeti olanlarla konuşmak, ruhu dinlendiriyor. Yolumuz idrakten geçiyorsa, direnç değil, derinlik gerek.