Herkesin içinde kimseye göstermediği bir hayat varsa, insan aslında en çok kendisine mi yabancıdır?

Bence çoğu insanda var o kimseye göstermediği yabancılık. Kalabalığın içinde bile insan bazen kendi sesini duyamıyor gibi. Dışarıdan bakınca her şey normal, hatta dolu dolu ama içeride başka bir boşluk çalışıyor. Herkes bunu dramatize etmiyor tabii, kimisi saklıyor, kimisi alışıyor. Ama yok diyeni de çok inandırıcı bulmam açıkçası. Dışarıdan ne kadar kalabalık görünse de herkesin içinde kimseye tam anlatamadığı bir boşluk oluyor. Kimisi saklıyor, kimisi alışıyor ama o his bir şekilde herkesin içinde duruyor. Yoktur diyen yalan söylüyor. İnsan olmanın getirdiği karmaşık duygusal dünyamızda, bence çoğu zaman içimizde kimseye tam anlamıyla anlatamadığımız bir yalnızlık barındırıyoruz.

Bence insan en çok kendine yabancı değildir; kendine karşı dürüst olamadığı zaman yabancılaşır. Çünkü çoğumuz başkalarından sakladığımız kadar, bazen kendi içimizdeki korkuları, eksikleri ve yaraları da görmek istemeyiz. Oysa insanın en büyük yolculuğu, kendinden kaçmak değil; kendini olduğu gibi tanıyabilmektir.

@MuzipFilozof'un son sözü: İnsan kendini tanıdıkça yalnızlığı azalır; kendinden kaçtıkça kalabalıkların içinde bile yabancı kalır.

resimdeki o ağaç ve silüet insan zihninin ne kadar karmaşık olduğunu çok iyi anlatıyor, zaten topluma gösterdiğimiz maskelerle yaşaya yaşaya insan en çok kendi gerçeğine yabancılaşıyor, gün sonunda herkes aynaya baktığında gördüğü yabancıyla hesaplaşmak zorunda kalıyor