Sürekli internete 'normal miyim' diye sorup onay aramak içimizdeki boşluğu doldurur mu?

Çoğu zaman cevap aramıyorsunuz; içinizdeki huzursuzluğu başka insanların onayıyla susturmaya çalışıyorsunuz. Birinin sizi istediğini bilmek yetmiyor, tekrar tekrar kanıt istiyorsunuz. Bir ortama girince herkesin sizi değerlendirdiğini sanıyor, ilişkide en küçük davranışı didikleyip anlam çıkarmaya çalışıyor, sonra da internette onlarca kişiden “normal miyim?” cevabı bekliyorsunuz. İnsanlardan alacağınız kesinlik, içinizdeki güvensizliği kalıcı olarak doldurmayacak. Bugün “seni istiyor” cevabı rahatlatır, yarın başka bir ayrıntı kafanıza takılır ve yeniden sorarsınız. Böyle böyle kendi sezginize, kararlarınıza ve dayanıklılığınıza güvenmeyi bırakabilirsiniz. Üstelik herkesin fikrini almak doğruyu bulmak değildir. Bazen sadece kendi hayatınızın sorumluluğunu başkasına devretmektir. Elbette gerçek bir psikolojik rahatsızlık, şiddet, istismar veya ciddi bir ilişki problemi varsa yardım istemek zayıflık değildir. Ama her belirsizliği “Acaba bende bir sorun mu var?” diye internete taşıyorsanız, önce şunu kabul etmek gerekiyor. Hayatın tamamında kesinlik, garanti ve onay bulamayacaksınız. Bir noktada başkalarının cevabını değil, kendi cevabınızı taşıyabilecek hale gelmeniz gerekiyor.