Bir insan neden kendini sürekli şanssız hisseder, şanssızlık neden peşimi bırakmaz?

Bazen insan kendini şanssız sanmaz; hayatın bütün kötü ihtimallerinin onu bulduğuna inanır. Üst üste gelen hayal kırıklıkları, kapanan kapılar ve zamansız kayıplar, insana görünmez bir talihin peşinde olduğunu hissettirir. Her yeni aksilik, eskilerin izini yeniden canlandırır ve insan, “Neden hep ben?” diye sormaya başlar.
Oysa belki de şanssızlık, hayatın değişmez bir yazgısı değil; uzun süren bir mevsimdir. Bazı mevsimler geçmek bilmez, fakat hiçbir kış sonsuza kadar sürmez. İnsan bazen talihini değiştiremese bile, yaşadıklarının onu tanımlamasına izin vermemeyi seçebilir. Çünkü başına gelenler kaderinin tamamı değil, hikâyenin yalnızca birkaç ağır sayfasıdır.

Evrene nasıl bir enerji verirsen o şekilde gelişir her şey. Sürekli negatif düşünürsen hayatında öyle olur. En basiti bir bardak su koy, birine pozitif sevgiyle yaklaş, suyun değişimini görürsün ve tadı bile tatlı olur; diğerine kötü enerji yolla su acılaşır ve su moleküllerinde değişim olumsuz olarak gelişir. Bilimsel olarak deneyi yapıldı.

Günaydın, şans ya da şanssızlık yoktur, bazen kendimizi kötü hissederiz ya da kötü tesadüfler yaşarız ve ondan sonra herşeyin kötü tarafını görürüz, birde sebep sonuç ilişkisi var tabi, zamanında aldığımız yanlış kararlar bize kötü sonuçlar olarak geri döner