Birini kaybetmek mi daha ağır, onsuz yaşamayı öğrenmek mi?

Burada en önemli şey; birini kaybettikten sonra, bir daha geri gelmeyeceğini bilmektir. Gerçekten insanı yıkar. Hem de ne yıkma. Bu çok acı bir şey, o yüzden kimseyi ölmeyecekmiş gibi sevmeyin. Sevin ama onunda yarın bu dünyadan gidebileceğini de düşünmek gerekiyor.

Şimdi ben birini kaybetme konusunda en agirini yaşamış sevdiğim insanı toprağa vermiş biri olarak söyleyeyim, onsuz nasıl yaşanır 6 yıl olacak hala ogrenemedim tam olarak, ama onu kaybettikten sonra sesini gülüşünü satılmasını opmesini elimi tutmasını telefon açışını yemek yiyisini uyumasını kokusunu o yumuşacık iyilik doku kalbini kaybetmek bu ağır değil bildiğin dünya seni eziyor gök üstüne iniyor yaşıyorsun ama fiziken alışıyorsun ama o ağırlık hep yanında mekanı cennet olsun insallah

Bence birini kaybetmek bir anın acısıdır onsuz yaşamayı öğrenmek ise her gün yeniden yaşanan bir kabulleniştir. Çünkü insan bazen kişiyi değil, onunla kurduğu hayatı, alışkanlıkları ve kendindeki o hâli kaybeder. En ağır tarafı da zamanla yokluğuna alışmak değil, bir zamanlar “biz” dediğin yerde artık sadece “ben” kaldığını kabullenmektir.

Biri hayatımdan kendi isteğiyle ikilediyse ben bunu kayıp olarak görmem, dünkü çocuk değiliz ki arkasından ağlayalım, bay bay der geçerim. Ancak kastettigin şey ölüm gibi birşeyse onla yaşamaya çalışmak zor gelir ancak ona da alisilmali. Cunku hayatta başına hersey gelebilir hatta gelicek.