Hayatımızdaki bazı seçimleri gerçekten biz mi yapıyoruz, yoksa geçmişte yaşadıklarımız bizim adımıza çoktan karar vermiş mi oluyor?

Bana göre insan seçimini yapar ama o seçimi yapabilme kudreti ve karşısına çıkan yollar Allah'ın takdiriyle şekillenir. Biz sebeplere sarılır, niyet eder ve adım atarız. Fakat hangi kapının açılacağını, hangi kapının kapanacağını her zaman biz belirlemeyiz.

Geçmişte yaşadıklarımız elbette kalbimizde iz bırakır. Ama o izler bizi mecbur etmez. Eğer öyle olsaydı, aynı acıyı yaşayan herkes aynı insan olurdu. Oysa kimisi yaşadığı acıyla olgunlaşır, kimisi öfkelenir. Demek ki insanın asıl imtihanı, başına gelenler değil; onlara nasıl karşılık verdiğidir.

Ben artık hayatıma dönüp baktığımda "Ben seçtim." demekten çok, "Rabbim bana bu yolda yürümeyi nasip etti." demeyi tercih ediyorum. Çünkü bazen ulaşamadığım şeylerin beni koruduğunu, kayıp sandığım şeylerin ise en büyük kazancım olduğunu yıllar sonra anlayabildim.

Kul plan yapar, tedbir alır, yürür... Ama hikmeti bütünüyle ancak Allah bilir. İnsan gönlünü O'na teslim ettiğinde, seçtiği yolların yükü de hafifler. Çünkü bilir ki her kapının ardında bir sır, her gecikmenin içinde bir hikmet vardır.

@MuzipFilozof'un son sözü: Kul adım atar; istikameti veren Allah'tır. Hakikate ulaşanlar, yollarıyla değil; yollarını emanet ettikleri Rableriyle huzur bulurlar.

Geçmiş direksiyona tamamen geçmiyor ama elimize bayağı detaylı bir harita tutuşturuyor. Yaşadığın hayal kırıklıkları ya da kazandığın tecrübeler sana refleks kazandırır; refleks ise kaza yapmanı engeller. Ancak o haritadaki rotayı takip etmekle yeni bir yol açmak arasındaki fark, senin bilincinde bitiyor. Yani evet, geçmiş sana sınır çizer, seçeneği önune koyar; fakat en nihayetinde o gaz pedalına basan, devam ya da tamam diyen sensin. İpleri geçmişe teslim edip faturayı kaderine kesmek kolaya kaçmaktır; biz kendi yolumuzu çizecek kadar cesuruz. 🙂