Duygudan çok mantıkla gözlemci olmak işliyor mu, yoksa insanı kara koyun mu yapıyor?

Annemin 30 yıllık kardeş kıskançlığını çözdüm. Çıkarımlar yaparken genelde acımasız bulunuyorum. İnsanların canını yakan şeyler bana bir şey ifade etmiyor. Büyük ihtimal hayatımın büyük bölümünde zorbalığa uğradığım için. İnsanların duyguları bana geçmemeye başladı. Duygudan ziyade gerçekler var bende. Bu da beni kara koyun olmaya itiyor. 3 nesillik kardeş kıskançlığını ve annemin kendinden bile sakladığı öfkesini bir kahveye çözdüm. Bağırdı çağırdı ama yatıştı. Hep derim öfke iyi bir duygudur. Öfkenizi sahiplenin, haksızlık hissettiğinizde vücudunuz dile geliyor. Her şeyi mantığa oturtunca benim içim rahatlıyor.

Duygudan çok mantıkla gözlemci olmak işliyor mu, yoksa insanı kara koyun mu yapıyor?
Cevapla