En kötüsünü bu kadar düşünüp durabiliyorsan , neden en iyisini de düşünüp durmayasın 🗯?

Geçenlerde tam olarak bu konuyla ilgili bir şey okumuştum, aslında tamamen insan doğasıyla alakalıymış bu durum. Psikolojide buna "Olumsuzluk Eğilimi" diyorlar.

​Yani beynimiz ta ilkel zamanlardan beri bizi hayatta tutabilmek için hep en kötü ihtimali, en büyük tehlikeyi görmeye programlanmış. Çalı hışırdayınca "güzel bir şeydir" demek yerine "eyvah yırtıcı hayvan geliyor" diye düşünmek hayatta kalmayı sağlıyormuş o zamanlar. Bizim kafa da hala o devirde kalmış gibi, kendini koruyacak ya; tık diye en felaket senaryoyu koyuyor önümüze.

​Güya tedbir alıyoruz, kendimizi koruyoruz sanıyoruz ama yaptığımız tek şey daha olay yaşanmadan zihnen kendimizi hırpalamak ve olduğumuz yere çakılıp kalmak. Beyin otomatiğe bağlayıp kötüyü düşünüyor olabilir ama direksiyon yine bizde. Biraz çabayla en güzel ihtimallere de odaklanabiliriz, neticede ikisine de aynı enerjiyi harcıyoruz.