Ne zaman vazgeçersin?

Ben birinden ya da bir şeyden, artık çabalamaktan yorulduğum için değil, çabalarımın karşı tarafta hiçbir karşılığı olmadığını anladığım an vazgeçerim. Benim vazgeçişim, arkasında büyük kavgalar veya öfkeli sözler barındırmaz; sessiz, gürültüsüz ve geri dönüşsüz olur.

Bir insanı gerçekten severken vazgeçmek, kalbinden bir parçayı canlı canlı söküp atmak gibidir, bilirim. Ama daha da iyi bildiğim bir şey var: Değer görmediğin bir yerde kalmaya ısrar etmek, kendine yapabileceğin en büyük haksızlıktır. Gözlerindeki pırıltının söndüğünü, verdiğin emeklerin bir hiç gibi harcandığını ve en önemlisi, varlığının artık karşı tarafa bir şey hissettirmediğini gördüğüm gün, bavulumu kalbimin derinliklerinde toplarım.

Seninde dediğin gibi çabalarımın gerçekten boşa gittiğini gördüğüm anda

Artık ortada kurtarılacak bir şey kalmadığını hissettiğimde :))

Evet şu çaba olayı varyaaa gerçekten asıl mesele bu. Emek vermeyince olmuyor, Bizde de öyle emek veren yok. Neden hep bir iyiye bir kötü denk geliyor anlamıyorum.

İki çeşit vazgeçmek vardır, birincisi sizin başlıkta yazdığınız gibi, diğeri ise her türlü çabayı sarfettikten sonra onun kendiliğinden gerçekleşmesi gerektiği düşüncesiyle çabayı bırakmaktır

Vazgeçmenin bana iyi geleceğini anladığım anda, aksine asla vazgeçmem

Karşılık bulamadığım zaman.

Kimse kimseden bir anda vazgeçmez.
Adım adım, yudum yudum sürüklenen bir süreçtir. Mücadeleye değmez biri olduğunda unutulup yokolmaya mahkumdur.

aynı şeyi sürekli yapınca

Arkama bakmam bile

Olmayacağını anladığında