Bir şey fark ettim mantıklı insanların aşk hayatı sanki daha iyi gibi ya?

Ben kalbinin sesini dinleyen bir insan oldum hep. Romantizm ve tutku bekledim ve bunları daima dibine kadar yaşamak istedim, yaşadım da. Ama aşk hayatım hep hüsranla sonlandı. Duygusal ve kalbini dinleyen biri olmak sadece aşk hissimi tüketti. Böyle olup yalnız olmadığımı biliyorum. Benim gibi çok var, çok denk geldim ve hepsi mutsuz. Ama kalbinin sesi yerine aklını mantığını dinleyen insanlara bakıyorum onlar daha mutlu gibi. Aşkta daha tedbirli adımlar atıyorlar, hislerini öyle herkesle harcamıyorlar, sabırlı oluyorlar ve bu hislere değecek özel kişiyi bekliyorlar. Sonunda da önce mantığına uyan biriyle karşılaşıyorlar, sonra kalbine de uyduruyorlar ve mutlu oluyorlar beraber mutlu mesut yaşıyorlar. Bence öyle yani gördüğüm kadarıyla. Romantik filmler, romanlar falan hepsi yalan. Asla onlardaki gibi bir aşkınız olmayacak. Hayat sadece bir mücadeleymiş bunu anladım, bir film veya roman değil.

Kalbinizin sesini dinlemeyin.