25 30 yaşındaki erkekler neden hala çocuk gibi davranıyor, olgun erkek neden bu kadar zor bulunuyor?

25-30 yaşına gelmiş bir erkeğin hâlâ “Ben çocuğum, annem babam halleder, sorumluluk başkasının işi” kafasında yaşaması normal değildir. Yaşının büyümesi onu otomatik olarak erkek yapmaz; sorumluluk almak, kendi kararının arkasında durmak, çalışmak, sözünün eri olmak ve gerektiğinde bedel ödemek olgunlaştırır.“Daha çocuğum” bahanesi 20 yaşında anlaşılabilir. 30 yaşına gelip hâlâ aynı cümleye sığınıyorsan mesele çocuk olmak değil, çocuk kalmanın konforundan vazgeçmek istememektir. Çünkü yetişkinlik özgürlük kadar sorumluluk da ister. Bir de her şeyi “Ortadoğu'da erkek yetişmiyor” diye açıklamak kolaycılık. Öncelikle burası Ortadoğu diye geçiştirilecek bir yer değil; Türkiye Cumhuriyeti Devleti'dir. Türkiye'nin kendi tarihini, toplum yapısını, aile düzenini ve kültürel meselelerini başka bir coğrafyanın etiketiyle açıklamak, sorunu anlamak değil, üzerini örtmektir.
Evet, Türkiye'de bazı aile ve toplum yapıları erkek çocuklarını gereğinden fazla koruyabiliyor; ev işini, duygusal sorumluluğu ve hayatın yükünü kadınların üzerine bırakabiliyor. Bunun sonucunda da yaşça büyümüş ama hayat becerileri gelişmemiş yetişkinler ortaya çıkabiliyor. Fakat bunun adı “erkeklerin doğası” değil, yetiştirilme biçimidir. Olgun erkek bulmanın zor gelmesinin bir nedeni de şudur: Olgunluk gösteriş yapmaz. Her tartışmada son sözü söylemeye çalışmaz, sürekli “erkeklik” ispatlamaz, başkasını ezerek güçlü görünmeye çalışmaz. Kendi hayatını yönetir, verdiği sözün arkasında durur, karşısındaki insanın sınırlarına saygı duyar ve hata yaptığında “ama” diye kıvırmadan sorumluluğunu alır.
Kısacası mesele 25 mi, 30 mu, 35 mi değil.
Mesele yaş değil, karakter. Kimse bir erkeğe sırf erkek olduğu için madalya takmak zorunda değil. Yetişkinlik doğum günlerinde değil, sorumluluk aldığın gün başlar. “Ben daha çocuğum” diyerek yetişkinliğin yükünden kaçan biri, kaç yaşında olursa olsun sadece büyümüş bir çocuktur.