Erkekler gerçekten her yaşta çocuk gibi mi davranır yoksa olgun erkekler de var mı?

erkeklerin her yaşta çocuk gibi davrandığı düşüncesi sıkça dile getirilir ama bu genelleme gerçeğin tamamını yansıtmaz; çoğu zaman bu algı, erkeklerin duygularını yaşama ve dışa vurma biçimlerinden kaynaklanır. Birçok erkek hayatın sorumluluklarını taşır, çalışır, mücadele eder, kararlar alır ve ciddi yükler üstlenir fakat aynı zamanda içindeki oyun oynayan, anı yaşamak isteyen, bazen kaçmak bazen de hafiflemek isteyen tarafı korur ve bu yön dışarıdan bakıldığında çocukça olarak etiketlenir. Erkekler stres, baskı ve duygusal zorlanma karşısında kadınlara kıyasla daha az konuşmayı, daha çok davranışla tepki vermeyi seçebilir; mizah yapmak, umursamaz görünmek, ciddiyeti dağıtmak ya da sorunu ertelemek onların savunma mekanizması olabilir ve bu olgun olmadıkları anlamına gelmez, sadece duygularla baş etme yollarının farklı olduğunu gösterir. Gerçek çocukça davranış ise yaşla değil karakterle ilgilidir; sorumluluktan sürekli kaçmak, empati kurmamak, karşısındakinin duygularını yok saymak, hatasını kabul etmemek ve her şeyi başkasına yüklemek çocukluk değil, duygusal gelişimin tamamlanmamış olmasıdır ve bu durum her yaşta görülebilir. Olgun bir erkek gerektiğinde ciddi olabilen, verdiği sözlerin arkasında duran, duygularının farkında olan ve başkasının duygusuna saygı gösterebilen erkektir ama bu olgunluk, hayatı fazla ciddiye almak ya da içindeki neşeyi öldürmek demek değildir. Sağlıklı bir olgunluk, hem sorumluluk alabilmek hem de zaman zaman çocuksu sayılabilecek sevinçleri, merakı ve spontane hâlleri yaşayabilmektir. Bu yüzden erkeklerin her yaşta çocuk gibi olması değil, bazı erkeklerin duygusal olarak büyümemeyi seçmesi söz konusudur ve bu durum yaşla otomatik olarak düzelmez; insan ancak kendisiyle yüzleştiğinde, sorumluluk aldığında ve değişmeyi istediğinde gerçekten olgunlaşır.