Baskıcı aile, işsizlik ve yalnızlık içinde hayata nasıl yeniden başlayabilirim?

Heveslerim geçeli çok oldu. Hemen bir sakin deniz , kumsal ve ayışığı bulup oraya gidiyorum o halde. Ben hayallerle yaşıyorum, hedeflerim de mutluluklarim da orada benim, güzel yorumun icin teşekkürler.

Bağırma terapisiyle kendime gelirim oralarda 😄

Ailem hakkini helal etmemekle tehdit ediyor, kardeşlerim sen yapamazsin diyor. Ablam sen gidersen bana kim yardım etck diye duygu sömürüsü yapıyor. O kadar hassasım ki bi tek ailem var. O nedenle bilerek mi yapiyolar bilmiyorum ama bu tavırlari evden bile çıkmama engel oluyor. Vicdanıma dokunuyor.

Haklısın. Bir uzman da narsist anne sevgisi gerçek değildir , gerçek sevgi seni kendi kalıplarına sokmadan şart koşmadan olur demişti. Ben ailemden davranış olarak sevgi görmedim ama hep içlerinden sevdiklerini düşünüp buna inanmak istedim.

Aslında aklımda yoktu. Sonra biri çıktı sen ailemin istedgi gibi birisin. Ben zaten yaşayacagim herşeyi yaşadım. Kariyerim var ama karım evde yemek yapıp beni karsilasin öyle isterim. Daha aramızda sadece tanışıklık var benimle ilgili sürekli sorular sorup birkaç hafta sonra bunlari söyledi. Yine ilişki gibi bir şey yok ama bunlari soyledkce ben aileden sevgi almamış biri olarak bağlanip umitlendim. Bir anda sen ne yazıp duruyorsun bak kızıyorum ama yeter diye bir çıkıştı. Resmiyet şeklinde iş nedeniyle konuşmam gerektiğinde. sadece bu insanda parlayıp sönen bir evlilik hayali olmuştu. Sonrası hayal kırıklığı zaten. Herkes özünü sevmek diyor. O kadar renkli bir kişiliğim var ki kimse otelere bakmak istemeynce kalbini görmüyor, goremeyince tanıyamiyor ve sevemiyor.

Psikolog , arkadaş, dinlemek isteyen , değer veren biri bana iyi gelebilir.

33 yaşındayım. 14 yaşından beri yuvayı gecindirme yükü yorgunluğu yüklendiği için o yorgunlukla başka bir yuvaya başlamak beni sinirli, güçsüz hissettirebilir ki bu da diğer bireye haksızlık olur düşüncesindeyim. Doğru insansa bu düşünceleri dusunmeyecegim belki de. O nedenle kendim aday aramiyorum , akışına bıraktım.

Bir zamanlar öyle düşünüyordum , o zaman daha gözüme batmaya, zorlaşmaya başladı. Herkesi olduğu gibi kabul edip onları düzeltmek yerine kendme bu şartlarda nasıl yaşam alanı oluştururm ona bakmaya çalışıyorum. Boş dursam dediğin düşüncelere gitcek zihnim o nedenle mesguliyetler ariyorum kendime.

Nasıl attın ilk adımı peki