Bazen bunu gerçekten sorguluyorum. Hayatın diyalektiğine duyduğumuz ihtiyaç ya da zorunluluktan dolayı mı acaba diye kurcalıyorum. Neden her zaman bir melankolizmi içimizde besleriz? Neden bilinçsizce acı duyma arayışındayızdır? Her şeye sahip olsak da neden eksik hissederiz? Geldi benim filozof perileri. Harbi şunu yorumlarda tartışalım kirveler, ben yine felsefik overthink'e başladım.

Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Kızlar & Erkekler Ne Diyor?
Cevap
5Cevap
İnsanın tam anlamıyla sürekli mutlu olması mümkün değil. Hayatta her şey yolunda giderken bile aklımıza takılan şeyler, geçmişte yaşadıklarımız veya gelecekle ilgili endişelerimiz olabiliyor. Bazen sahip olduğumuz güzel şeylerin farkına varmak yerine eksik olan şeylere odaklanıyoruz ve bu da içimizde bir boşluk hissi oluşturuyor. Ayrıca insanın beklentileri arttıkça, ulaştığı şeylerden aldığı mutluluk da zamanla azalabiliyor. Bana göre önemli olan her zaman tamamen mutlu olmaya çalışmak değil, hayatın içindeki küçük güzel anları fark edebilmek ve mutsuz olduğumuz zamanları da hayatın doğal bir parçası olarak kabul edebilmektir
Çünkü insanın zihni sahip olduklarından çok eksik olana takılmaya yatkın. Bir şey düzeliyor, bu kez başka bir boşluk görünür oluyor; sanki mutluluk hep bir sonraki şartın arkasındaymış gibi. Bir de geçmişin ağırlığıyla geleceğin kaygısı arasında kalınca, içinde hafif bir melankoli taşımak kaçınılmaz oluyor. Tam mutluluk belki de sürekli bir hâl değil, arada gelen ve fark edildiğinde kıymetli olan anlar.
Bunun ben varoluşsal kaygımızla alakalı olduğunu düşünüyorum mutluğa eriştiğimizde zihnimiz bize hayatın faniliğini hatırlatıyor bu gerçek ister istemez biraz durgunlaştırabiliyor.
Güzel cevap kirvem
🌸🌸
Beklentileri yüksek tutmak ve tatminsizlik ile alakalı
istediği şeyleri başaramadığı içindir
Valla bunu çözebilsem tüm sorunlarım çözülecek bunu bende çok düşünüyorum. İnsan hep dinamik olmak istiyor sanırım iki dakika totosu yer görünce rehavete kapılıyor küfleniyor hep bir dinamizm istiyor. Dinamik olsak dahi bsieler yapsak cabalasak dahi bazen olmuyor yine üzüyor yine bunalıma sokuyor hayat. Tatmin etmiyor, bu da hayatın yapayligi sanırım, düşük frekanslarda bulunuşumuzdan dolayı. Zaten insan hep mutluluk peşinde koşuyor. Önemli olan şey mutsuz olmanın anormal bir şey olmadığını kavramak veya stabil olmanın mutlu ya da üzgün değilken bu en normal halin veya biraz melankolik. İnsanın normal hâli bu. Mutluluk peşinde koşuyoruz ama hiç bir zaman tam anlamıyla bir lezzete eremiyecegiz. Çünkü burası düşük frekans. Ama sabır edebiliriz çekilebilir hâle getirebilir böylece mutsuzluklari melankoliyi. Bunlar normal diyerek. Elindekiyle yetinerek bazen.
Ki bazen acılar da çok lezzetli olabiliyor asıl sorun boşluk gibi.
Eic seçeceğim
Çünkü gerçeğimiz bu. Ayrıca hüzünlü olmak mutlu olmanın önünde bir engel değil ki? Yani hüzünlüyüz ya da melankoliğe bağlıyoruz diye bu mutlu olmadığımız anlamına gelmiyor. Bu sadece kendi içimizdeki kendimizden reddettiğimiz ve ayırdığımız yönler olabilir. Bu kadar.
Gerçekçi olmak bence daha mutluluk verici. her şey çok iyi mükemmel. Değil. Değil yani. Mutlaka birşeyler oluyor ve melankolik oluyoruz ya da hiçbir suçumuz yokken bir yasa çıkıyor ve herkes hüzünlü, kayıp hissediyor😊
Güzel cevap kirvem
Yaşadığımız ülkeden kaynaklı bence :d Ama yinede melankolik biri değilimdir ve negatif insanları da çevremde tutmam. Pollyannacılıkta oynamanın alemi yok tabi ama sürekli karamsar olmanında kimseye faydası yok hayattan bir şekilde keyif almaya çalışmalıyız.
Bence o kadar büyük yeteneklerle yaratılmışız ki olması gerekenin altında bir ruh haline sahipsek aradaki fark bizi geriyor.
Türkiye'de normal. Gelişemedik ki bir türlü rahat nefes alalım ekonomik anlamda.
gülerek doğan bebek var mı acaba