İnsan neden tam anlamıyla mutlu olamıyor, hep bir melankoli ve eksiklik hissi taşıyoruz?

Valla bunu çözebilsem tüm sorunlarım çözülecek bunu bende çok düşünüyorum. İnsan hep dinamik olmak istiyor sanırım iki dakika totosu yer görünce rehavete kapılıyor küfleniyor hep bir dinamizm istiyor. Dinamik olsak dahi bsieler yapsak cabalasak dahi bazen olmuyor yine üzüyor yine bunalıma sokuyor hayat. Tatmin etmiyor, bu da hayatın yapayligi sanırım, düşük frekanslarda bulunuşumuzdan dolayı. Zaten insan hep mutluluk peşinde koşuyor. Önemli olan şey mutsuz olmanın anormal bir şey olmadığını kavramak veya stabil olmanın mutlu ya da üzgün değilken bu en normal halin veya biraz melankolik. İnsanın normal hâli bu. Mutluluk peşinde koşuyoruz ama hiç bir zaman tam anlamıyla bir lezzete eremiyecegiz. Çünkü burası düşük frekans. Ama sabır edebiliriz çekilebilir hâle getirebilir böylece mutsuzluklari melankoliyi. Bunlar normal diyerek. Elindekiyle yetinerek bazen.

Ki bazen acılar da çok lezzetli olabiliyor asıl sorun boşluk gibi.

Çünkü gerçeğimiz bu. Ayrıca hüzünlü olmak mutlu olmanın önünde bir engel değil ki? Yani hüzünlüyüz ya da melankoliğe bağlıyoruz diye bu mutlu olmadığımız anlamına gelmiyor. Bu sadece kendi içimizdeki kendimizden reddettiğimiz ve ayırdığımız yönler olabilir. Bu kadar.
Gerçekçi olmak bence daha mutluluk verici. her şey çok iyi mükemmel. Değil. Değil yani. Mutlaka birşeyler oluyor ve melankolik oluyoruz ya da hiçbir suçumuz yokken bir yasa çıkıyor ve herkes hüzünlü, kayıp hissediyor😊