Neden gerçek anlamda hiç mutlu olamıyoruz?

İnsanın kaderi budur. Dünya hayatı bir aldatmacadır. her şey eksik her şey yarımdır. Hiçbir şey tam olmaz. Hiçbir şey tamama ermez. İnsan hiçbir zaman "tamam, oldum, bitti" diyemez. Hayat ve insan fıtratı buna izin vermez. İnsanların bir kısmı maddi ihtiyaç ve zevkleri giderilince ve kendilerine yetecek ekonomik bir güce ulaşınca mutlu olacağını zanneder. Oysa bunlar geçici haz vermek dışında bir işe yaramaz. En güzel yemeği yediğinde biter. En güzel eşle evlenince zamanla heyecanı kaçar. En güzel telefonu alırsın ilk birkaç gün dikkat edersin düştüğünde için cız eder ama birkaç gün sonra umrunda olmaz. Gibi gibi. Hepsini geçtim, ALLAH insanoğlunu zaman faktörüne yedirir. Zaman, hepimizi yaşlandırır hepimizin sağlığını negatife çevirir, bütün güzelliği ve büyüyü yok eder. Gücü kudreti yok eder. Zamanı dolduğunda da insan bedeni bir hiç olur toprağa yem edilir.

İnsan burada tercih yapmak zorunda. O çok değerli hayatını böylesi geçici boş şeyler için mi harcayacak, yoksa o çok değerli ve kıymetli zamanını varoluş sebebine uygun şekilde mi yaşayacak? İkincisini seçerse ALLAH'a kul olmayı seçecek ve işte tam olarak bu durum ona gerçek mutluluğu, hazzı, tatmini ve huzuru getirecek.

Aksi bir yol yok insana. İnsan bunu ya dünya hayatında farkedip bununla yüzleşip ALLAH'ın egemenliğini kabul edecek ya da ahirette ALLAH ona bunu zorla kabul ettirip cehenneme fırlatıcak ve dünya hayatında da ömrünün sonuna kadar mutsuzlukla, huzursuzlukla ve acabalarla yaşayacak.

Gerçek anlamda hiç mutlu olamıyoruz, çünkü hayatta her istediğimiz olmaz ve zaten olamaz da. İnsan sürekli bir şey ister; bir hedefe ulaşınca bu sefer yenisini koyar. Tam “oldu” dediği anda bile aklında eksik kalan başka bir şey vardır. Bu yüzden mutluluk hep kısa sürer, sonra yerini yeni beklentilere bırakır. Aslında sorun, mutluluğu hep “her şey tamam olunca” gelecek bir şey gibi görmemizdir. Ama hayat hiçbir zaman tamamen istediğimiz gibi olmaz. Hep bir eksik, bir aksilik ya da kontrol edemediğimiz bir durum çıkar. Bu da insanı tam anlamıyla mutlu hissetmekten alıkoyar. Yani mesele sadece istediklerimizin olmaması değil; her şeyin aynı anda ve eksiksiz olamayacak olmasıdır. Bu yüzden mutluluk çoğu zaman kalıcı bir durum değil, gelip geçen anlardan ibaret olur.

Çünkü mutluluk sahip olduğun şeylerle yetinmektir. Kapitalist sistem sana hep çalış ve daha iyilerine sahip olmaya yönel der. Araban varsa gözün daha üst modeldedir. 2+1 evin varsa, gözün villadadır. Mağazadaki her kıyafet evdekinden daha can alıcıdır. Mutluluk aslında bizim çevremizde. Ama ona ulaşmak için hamlelerimiz sürdüğü sürece mutluluk da hep hayal olur.

birisi bana "tam anlamıyla mutlu"luğu anlatabilir mi? hani ne olursa "tam anlamıyla " mutlu olunur! hayat mutluluk ve hüzün, acı ve tatlı hepsi birarada yaşanırken hüznün olmadığı bir hayatta mutluluğun ne anlamı kalır ki? denge olmadıktan sonra uçlarda yaşanan her duygu zarar verir insana.