Yalnızlık mı daha ağır, yoksa kendin olmaktan vazgeçtiğin insanlar mı?

Bence kendin olmaktan vazgeçtiğin insanlar daha ağır.
Yalnızlık canını acıtır; ama en azından orada hâlâ kendinsindir.
Birilerinin yanında kalabilmek için sürekli susuyor, değişiyor, kendini küçültüyor ve “beni böyle kabul etsinler” diye özünden uzaklaşıyorsan, insan kalabalığın içinde bile yalnızlaşır.
Yalnızlık bazen geçicidir.
Ama kendini kaybetmek, insanın eve dönüp aynaya baktığında “Ben ne zaman böyle oldum?” diye sormasına kadar sürebilir.
Belki de en acı olanı şu:
Seni yanında tutmak için senden kendini isteyen insanları kaybetmek, aslında kendini kaybetmek değildir. Kendini geri kazanmaktır...

Bence kendin olmaktan vazgeçtiğin insanlar daha ağır. Çünkü yalnızlık zamanla alışılan bir sessizliktir; ama sırf birileri seni sevsin diye kendinden vazgeçmek, insanın kendi ruhuna yabancılaşmasıdır. Bir süre sonra aynaya baktığında tanıyamadığın birine dönüşürsün. İşte asıl kayıp budur.

Ben yalnız kalmayı, kendim olmaktan vazgeçmeye tercih ederim. Çünkü insan yanlış insanların yanında kendini kaybediyorsa, kalabalıkların içinde bile yapayalnızdır. Oysa karakterini koruyarak yaşanan yalnızlık, insanı eksiltmez; aksine olgunlaştırır ve güçlendirir.

Hayat bana şunu öğretti: Seni gerçekten seven insanlar, seni değiştirmeye çalışmaz; olduğun hâlinle kabul eder. Kendin olmaktan vazgeçmeni isteyen herkes ise, aslında seni değil, kafasındaki kişiyi sevmektedir. Böyle bir sevginin de uzun ömürlü olması mümkün değildir.

@MuzipFilozof der ki: Yalnızlık insanı yormaz; kendine yabancılaşmak yorar. Çünkü en acı ayrılık, insanın kendisinden ayrılmasıdır.

Bence yalnızlık daha ağır değil bir iki tane insan olsun hayatında yeter yalnızlık daha güzel çünkü insanların samimiyetine inanmıyorum evet gerçekten samimi olan gerçekten samimi bir şekilde sohbet eden insanlar var Yok demiyorum ama insanların bir çoğu artık sohbet etmiyor birbirinin arkasından gıybet ediyor