Siz konuşurken kalp kırmamaya mı özen gösterirsiniz yoksa içinizden geldiği gibi mi davranırsınız?

Ben içimden geldiği gibi konuşurum ama kelimelerimi seçerim. Doğruyu söylemekten çekinmem; fakat doğruyu söylerken kırıcı olmamaya özen gösteririm. Çünkü bir cümleyi unutursun ama o cümlenin kalbinde bıraktığı izi yıllarca taşıyabilirsin.

Bana göre marifet, gerçeği insanların yüzüne vurmak değil; gerçeği, karşı tarafın onurunu incitmeden söyleyebilmektir. Dil bazen ilaç olur, bazen yara... Ben mümkün olduğunca ilaç olmaya çalışırım.

@MuzipFilozof der ki: Doğruyu söylemek erdemdir; doğruyu güzel söylemek ise hikmettir.

Evet özen gösteririm. Örneğin bugün işe geç kalan birkaç personelimi, "bugün sabah 7 de işe geldim. Baktım çok erken gittim bir yerlerde oturdum ve saat 10'de, sizden sonra geldim" diyerek uyardım. Aslında onların da işe geç kaldığını bildiğimi, kendi gecikmemi anlatarak uyarmış oldum.

Bana doğru gelen başkasına doğru gelmeyebilir. Ben içimden geldiği gibi rahat bir şekilde konuşurum ancak karşımdaki insan söylediklerimi doğru bulmayabilir. Buna saygı duyarım. Herkesin görüş ve düşüncesi farklı olabilir. Ancak her şeye rağmen kalp kırmamaya özen gösteririm. Ben farkında olmadan da karşı tarafın kalbi kırılıyorsa da buna yapabilecek bir şeyim maalesef yok.

seni hem duygusal hem zihinsel olarak anlayan biriyle konuşmak, aynı frekansta buluşmak ve kalabilmek her şeyden önce nasiptir ve her nasip de vaktine esirdir

İçimden geldiği gibi konuşurum ama kırmamaya dikkat ederim. Çünkü dürüst olmak, kırıcı olmayı gerektirmez

Ne söylemem gerekiyorsa onu söylerim kalp kırdığımı da düşünmüyorum

Sevdiklerime olabildiğince özenli ama dışarıya neyse o

Çok özenirim ama işte insanı çileden çıkarıyorlar bazen.

Kırmamak için çabalarım ama baktım olmuyor veririm ağzının payını ya da meseleyi uzatmadan uzaklaşmayı tercih ederim

İçimden geldiği gibi