Size de bazen sessizliğin içinden çığlık atma isteği geliyor mu?

Hayat bazen öylesine karmaşık ve karanlık geliyor ki; ne yaparsanız yapın, ne söylerseniz söyleyin kimsenin gerçekten duymayacağını, belki de anlamayacağını düşünüyorsunuz.

Sonra kendi dünyanıza çekiliyorsunuz. Fakat bu kez farklı ya da tuhaf olduğunuz söyleniyor.

Bu tam olarak mutsuzluk da değil. Adını koyamadığınız, boğazı yakan ama bir yudum serinlikle geçmeyen bir his…

Belki insanın en zor hâli, ne kalabalığa sığabilmek ne de kendi yalnızlığında tamamen huzur bulabilmektir.

Peki siz hiç böyle hissettiniz mi?
Kendinizi anlatamadığınız hâlde, içinizden birilerinin sizi gerçekten anlamasını beklediğiniz oldu mu?


https://youtu.be/gyvRlCmjM2A?si=7CAiFy_EflDDisO8