İnsan en büyük savaşını gerçekten dış dünyayla mı verir, yoksa kimsenin görmediği kendi zihninde mi? Sizce neden?

İşin aslı şu ki, insan en okkalı dayağı dışarıdan değil, hep kendi zihninde yiyor. Dışarıdaki düşman belli; gardını alır paşa paşa kapışırsın. Ama içindeki o susmak bilmeyen nefse, yani o asıl baş belasına kafa tutmak harbiden yürek ister. Gündüz âlemin arkasını kollarsın da, gece kafanı yastığa koyduğunda kendi iç sesinden seni kim koruyacak? Asıl kanlı cephe işte tam orası. Elalemle didişmek işin şov kısmı, asıl babayiğitlik aynadaki o adamla anlaşıp içerdeki harbi kazanmakta. Kendi nefsini masaya yatırıp dize getiren birini, zaten dışarıdaki hiçbir fırtına kolay kolay yıkamaz.

Bence insan en büyük savaşını dış dünyayla değil, kendi zihninde verir. Çünkü dışarıdaki düşmanı yenmek bazen mümkündür ama insanın içindeki korkularını, pişmanlıklarını, öfkesini ve susmayan düşüncelerini susturması çok daha zordur. Dışarıdan güçlü görünen nice insanın, geceleri kendi içinde verdiği mücadeleyi kimse bilmez.

Ben şuna inanıyorum; insan önce kendi içinde huzuru bulursa, dışarıdaki fırtınalar onu eskisi kadar sarsamaz. Çünkü en büyük zafer, başkasını yenmek değil; nefsine, öfkene ve umutsuzluğuna yenilmemektir. Dış dünyadaki savaşlar bir gün biter ama insanın kendisiyle olan mücadelesi, son nefesine kadar devam eder.

@MuzipFilozof der ki: En derin savaşlar sessiz olur; çünkü en büyük meydan, insanın kendi içidir.

Kimilerin savaşı dünyayla kimisinin savası kendisiylenet bir cevap yok

Dışardaki savaş zahirdir kacabilirsin ya da son verebilirsin bı şekilde biter ama içindeki kurtulmak isteyip kutulamican bişey hep seninle içindeki savaş daha zor bence

Kendimle savaşmayı bırakalı çok oldu.