Bazen insan en zor anında bile zaafını, üzüntüsünü ya da eksiklerini herkese göstermemeli diye düşünüyorum. Çünkü hayat, kötü hissettiğimiz için durup bize yol vermiyor. Ne yaşarsak yaşayalım bir noktada yeniden ayağa kalkıp devam etmek zorundayız. Peki sizce insan zaaflarını ne kadar göstermeli?
Birine zaafınızı gösterebilmeniz için onda neyi görmeniz gerekir?
Bu, tam anlamıyla hassas bir terazi meselesidir çünkü birine zaafımızı gösterebilmemiz için öncelikle orada bizi yargılamayacak ve açıklarımızı silah olarak kullanmayacak derin bir güven görmemiz gerekir. Ancak insan zaaflarını asla tamamen açık etmemelidir; çünkü ilişkiler değişebilir ve ileride bu bana karşı kullanılır mı? diye düşünmek her zaman akıllıca bir tedbirdir. Elbet insanoğlu hata yapar fakat maalesef bunu olgunlukla karşılayacak, karşısındakinin de bir insan olduğunu ve benzer şeylerin kendi başına da gelebileceğini idrak edebilecek olgun bir ruh bulmak da ne yazık ki bu çağda oldukça zordur. 🌸
Bir insana zaafımı göstermem için önce onun güçlü olmasına değil... Güvenli olmasına bakarım. Düşünerek görünce şunu fark ediyorsun... Bazı insanlar gözyaşını siler. Bazıları ise kuruduktan sonra neden ağladığını başkalarına anlatır. İşte aradaki fark budur... Zaafını göstermek cesarettir... Ama o cesareti hak etmeyen birine göstermek, kendini savunmasız bırakmaktır. Ben bir insanın şu üç özelliğine bakarım... Sırrını taşıyabiliyor mu? En öfkeli anında bile saygısını koruyabiliyor mu? Ve en önemlisi... Sen düştüğünde el uzatıyor mu, yoksa neden düştüğünü mü sorguluyor? İşte düşünerek görmek bazen şunu anlamaktır... Zaaflarını herkes görmemeli...
Bence birine zaafınızı gösterebilmeniz için önce onda güveni görmeniz gerekir. Sizi zayıf anınızla yargılamayacağını, kırılganlığınızı kullanmayacağını ve olduğunuz hâlinizle kalabileceğinizi hissettirmeli. Çünkü insan herkese güçlü tarafını gösterir zaafını ise ancak yanında kendisi olmaktan korkmadığı kişiye gösterir.
Benim için güven. Birine zaafımı gösterebilmem için önce samimiyetini, dürüstlüğünü ve verdiği güveni hissetmem gerekir. Aksi halde kolay kolay kendimi açamam.
Güzel bir konuya değinmişsin Ayhan. İnsan elbette her zaafını herkese açmamalı, bu doğru. Bence birine zaafını gösterebilmek için onda öncelikle koşulsuz bir kabul ve yargılamadan dinleme yeteneği görmelisin. Güven ve empati en önemlisi. Zayıf anında bile yanında duracağını hissettiren biri olmalı. 💖 Unutma, gerçek bağlar kırılganlıkları paylaşınca güçlenir. 🤗
Bir kadında ne gördüğümü tam olarak anlatamam. Zaten zaaf dediğin şey biraz da açıklayamadığın bir çekimdir. Mantığın ‘uzak dur’ derken, içinden bir ses ‘ona biraz daha yaklaş’ diyorsa, orada bir şey başlamıştır..
Birine zaafımı gösterebilmem için öncelikle onda güven, anlayış ve samimiyet görmem gerekir. Beni yargılamadan dinleyebilen, olduğum gibi kabul eden ve zor anlarımda yanımda olacağını hissettiren birine karşı kendimi daha rahat açabilirim.