Umut etmek güzel mi?

İnsanlar genelde umudu pembe bir bulut, tatlı bir teselli sanır. Oysa gerçek tecrübe bana şunu öğretti: Umut etmek, konforlu bir iyimserlik değil; her an paramparça olma riskini göze alarak o masaya tüm varlığını koymaktır. Dünyadaki en kolay şey umutsuzluğa sığınmaktır. 'Zaten olmayacak' dersiniz, hiçbir riske girmezsiniz, canınız yanmaz ama yerinizde sayarsınız. Korkakların konforudur umutsuzluk. Umut etmek ise bir başkaldırıdır. Her şeyin bittiğini söyleyen o karanlık gerçekliğin tam karşısına geçip, 'Hayır, henüz son sözü ben söylemedim' diyebilme cesaretidir. Umut, geleceği edilgen bir şekilde beklemek değil; o geleceği tırnaklarınla kazıyarak bugüne getirme iradesidir.
Dolayısıyla umut etmek güzel midir? Evet, büyüleyicidir.
Ama sadece arkasını eylemle, disiplinle ve sarsılmaz bir inatla dolduracak kadar güçlü karakterler için güzeldir. Diğerleri için umut, sadece acıyı uzatan bir anesteziden ibaret kalır. Ben edilgen bir bekleyen değil, umut ettiği şeyi gidip alan taraftayım.

İşin aslı şu ki, umut etmek her zaman o kadar da şahane bir şey değil. Gerçekten de yerine göre değişiyor. Bazen seni ayakta tutan tek yakıt oluyor, amenna. Ama bazen de düpedüz boynuna dolanan bir iptir, seni zehirli bir bekleyişe hapseder. Olmayacak duaya amin demek, insana sadece zaman ve ruh kaybettirir. Gerçekçi olup gardını almak, boş bir umudun peşinde sürüklenmekten inanın çok daha koruyucu. Umut fena bir misafir sayılmaz ama ev sahibi olmasına izin verirsen ocağına incir ağacı dikebilir. Ayağını yere her daim sağlam basacaksın.