Kalbin atıyor; peki ya sen?

Bazıları hâlâ yaşıyor mu, ayırt edemiyorum. Nasıl da öksüz ve kendini eksik hisseden bir çocuk gibi, kalbine yarım bir sevgi bahşettin. Merhametin ne zayıf.. Kanayan bir ruh; fakat öfkesinin sesini bile duymakta zorlanıyorum. Nasıl? Hâlâ hayattasın; oysa yaşayamayacak kadar hastasın. Bense ölüyüm. Ve benim gibiler, üstelik olağanüstü derecede canlı. Ölüme yanlış isim konulan bir yaşamın içinde güneşin siyah çiçekleri açıyor. Ruhumun deli rüzgârları, yıkın bütün o hissiz duvarları.