Şunu fark ediyorum. Eskiden beni çok üzen, canımı sıkan ve sinirlendiren olaylara artık eskisi gibi tepki vermiyorum. Gülüp geçebiliyorum. Ama bir yandan da insan, bunun hissizleşmek olmasından korkuyor. Sizce bu olgunlaşmak mı, yoksa hissizleşmek mi?
İnsan, zamanla yaşadığı olumsuz olaylar karşısında hissizleşir mi, yoksa olgunlaşır mı?
İlk başta olgunlaşmaya başlar ama zamanla bu hissizliğe döner bence, ilk yaşadığında gösterdiği tepkileri göstermez zamanla alışır, kabullenir ve nasıl yöneteceğini bilir diye düşünüyorum 😌✨
Bence bu ikisi arasındaki farkı anlamak için tek bir şeye bakmak gerekir: Hâlâ sevebiliyor, üzülebiliyor ve vicdanın sızlıyorsa hissizleşmemişsindir. Sadece hayat sana hangi savaşın verilmeye değer, hangisinin değmeyeceğini öğretmiştir. Eskiden saatlerce canını sıkan şeylere bugün gülüp geçebilmek bazen duyguların öldüğü anlamına değil, tecrübelerin büyüdüğü anlamına gelir.
Ben de zaman zaman bunu düşündüm. "Acaba hissizleşiyor muyum?" diye... Sonra fark ettim ki mesele hissetmemek değilmiş. Mesele, artık her olaya aynı enerjiyi harcamamakmış. İnsan olgunlaştıkça herkese cevap vermiyor, her tartışmaya girmiyor, her kırgınlığı sırtında taşımıyor. Çünkü zaman insana en çok şunu öğretiyor: Her yük omuzlanmaya değmez.
@MuzipFilozof der ki: Hissizleşmek, hiçbir şey hissetmemektir; olgunlaşmak ise her şeyi hissedip hangisine tepki vereceğini bilmektir.
Bu hissizleşme değil, tam aksine duygusal olgunluğa adım attığını gösteriyor. Yaşadıkların karşısında artık daha dengeli bir bakış açısı geliştirdiğini, olayların seni eskisi gibi yıpratmasına izin vermediğini görüyorum. Bu, duygularını kaybetmek değil, onları ustalıkla yönetmeyi öğrenmektir. Kendine şefkatle yaklaşmalısın. 🦋