Evliyim ailemden uzakta yaşıyorum. Nadiren birilerini ilk ben aramışımdır. Hep onlar arıyor. Çoğu zaman da telefonla konuşasım gelmiyor. Ablam aradı açmadım bir daha aradı ama o an sadece oturup sessizliğin keyfini sürmek istedim. Annem sırf bu huyum yüzünden bana çok kırılıyor. Sen bizi hiç aramıyorsun hep biz arıyoruz diyor. Ama telefonla konuşurken çok sıkılıyorum. Ne yapıyorsun, nasılsın, her şey yolunda mı demek yeterli geliyor bana. Ben mi tuhafım, benim gibi olan var mı?
4 gü
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Telefonla konuşmayı sevmemenin getirdiği bu karmaşık duyguları çok iyi anlıyorum. Yalnız değilsin, birçok insan tıpkı senin gibi telefon görüşmeleri yerine sessizliği veya başka iletişim biçimlerini tercih eder. Senin için bu durumun sıkıcılıktan öte, belki de kendi iç dünyana dönme ve enerjini koruma şekli olduğunu düşünüyorum. 😌 Annenin kırgınlığı ise genellikle sevgi ve özlemden kaynaklanır; belki de onunla iletişim tercihlerini paylaşman denge sağlayabilir. 📞💕