Hayatın sonlu olması düşüncesi neden kafamdan hiç çıkmıyor ve her anımı gölgeliyor?

Sonsuz hayat istemiyorum korkunç bir şey. Ben ölmek ve bitmek istiyorum. Sonsuza dek bilmeyerek eziyet çekemem. En azından bilincime reset atıp beni cahil cüheyla yapsınlar belki öyle mutlu olurum. Evet, hiçlik varsa nedir bu kavga gürültü? Ben niye senelerce çabaladım? Para falan bana ne faydası var sonsuzlukta sürüklenirken business class mı uçacağım? 😅

İnanmak da tercih inanmamak da.. Ama insan aklı sürekli bir emare arar.. Çünkü buna programlı..

Kâinatta tesadüfe tesadüf edilmez.. Demek ki bir düzen var..

Bir köy muhtarsız olmaz; bir iğne ustasız olmaz; bir sanat, sanatkarsız olmaz.. Aynen öyle de bu koca kainat sahipsiz; bu yaratılmışlar, ustasız; en büyük sanat olan insan nasıl sanatkârsız olabilir?

İşte akıl bunu tanımlamak için var..

Asıl bunca delil, burhan varken, bir yaratıcının olmamasına ikna olmak, aklı kullanmamaktır.. Asıl aklı kandırmaya çalışmak da budur. Gerçi akıl kanmaz..

İlerleyen yaşlarda bunu yaşayacaksın.. Hatta insanlar bunu susturmak için sarhoş olurlar yetmez, beyni uyuştururlar yetmez, en son intiharla biter..

Oysa ne gerek var? İtaat et rahat et..