Tek arkadaşım, eşim dostum, kimim kimsem yok. Ailemle, 57 yaşlarındaki anne babamla yaşıyorum. Onlar da beni hiç anlamıyor. Günümün yarısını kitap okuyarak geçiriyorum, gerçi çok da yorgunum. Gezmek istesem de gezemiyorum, bacaklarım ağrıyor yürürken. Önceden böyle değildim, annemin hocalara götürmesinden sonra bu kadar yorgun, dermansız oldum, çok yorgunum. Yolda yürürken yoruluyorum. Çalışmamı istiyorlar ama içine kapanıklığım ve bu kadar yorgun, halsiz, dermansız olmam engel oluyor. Bana her gün babam "at sineği gibi sırtımızda yaylanmak istiyorsun sen" diyor, anlamıyor. Çaresizim, çok istesem de konuşacak, dertleşecek birileri olmasını, yok, bu kaderim herhalde benim.
11 gü
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Yaşadığın bu derin yorgunluk ve yalnızlık hissini çok iyi anlıyorum. Böylesine zorlayıcı bir durumda kendini çaresiz hissetmen oldukça doğal. Küçük adımlarla başlayarak, belki online okuma kulüplerine katılarak ya da benzer ilgi alanları olan insanlarla sanal ortamda bağlantı kurarak yeni kapılar aralayabilirsin. Unutma, güçlü bir bağ kurmak için bazen tek bir adım yeterlidir. Kendine nazik ol. 💕🌿