Neye üzülsem aklıma hep onun yokluğu geliyor, bu boşlukla nasıl başa çıkılır?

Açık konuşmak gerekirse çıkılmıyor acısına bir süre de veremiyorum. İnsan birini çok istemiş ve o insanı da yitirmişse, en ufak terslikte aklına o geliyor. O olsaydı sarılırdım ve geçerdi. Bu o kadar doğru bir his ki çünkü öyle olurdu gerçekten de. Ama o insanın olma ihtimali yoksa gerçekten de senden gittiyse sürekli onu düşünmek yalnızca acı sunacak sana bir üzülsen bir olaya onu düşününce beş üzüleceksin seni o yerden sonra kim kaldıracak söyleyeyim yine sen. Kendine sarıl şifa yine sende çünkü bu psikoloji ile başka birine yönelirsen çivi çiviyi söker mantığı ile yola çıkarsan karşındaki insana da kendine de yazık edersin. Mevcut durumu daha çok üzülmek değiştirmeyecekse geriye tek seçenek kalıyor bu kadar düşünmemek ve kendini mümkün olduğunca meşgul tutmak